29-07-08

Once upon a Mattrass

mattress05

De tv-film ‘Once upon a Mattrass’, geregisseerd door Kathleen Marshall, is gebaseerd op een Broadway hit van Mary Rodgers uit 1959, met Carol Burnett in de hoofdrol. Ook in de film is  de verrukkelijke Amerikaanse comédienne te zien, maar dan als de gemene Queen Aggravain. Alleen voor de verschijning van de toen 72-jarige actrice is de film meer dan de moeite waard.

Once Upon A Mattress is gebaseerd op het populaire sprookje ‘De prinses op de erwt’ van Hans Christian Andersen. Het verhaal speelt zich af in een fictief koninkrijk waar de gemene Queen Aggravain (Carol Burnett) en haar stomme (in de zin van niet kunnen speken) echtgenoot Koning Sextimus (Tom Smothers) de scepter zwaaien. Queen Aggravain is het soort moederkloek dat geen enkel meisje goed genoeg vindt voor haar zoon Prins Dauntless the Drab (Dennis O’Hare). Elke huwbare prinses stelt ze voor onmogelijke opdrachten. Zo luidt de laatste vraag uit de test voor prinses nr. 12: “Wat was de middelste naam van de schoondochter van de beste vriend van de smid die het zwaard smeedde dat het beest doodde?” Het wicht zat er één lettertje naast en buisde. Zo geraakt de prins natuurlijk nooit aan zijn grief, maar er is meer. Zolang hij niet gehuwd is, mag niemand anders in het koninkrijk trouwen.

9112_223
De poppen gaan helemaal aan het dansen wanneer Sir Henry (Matthew Morrison), de belangrijkste ridder aan het hof, ontdekt dat zijn vriendinnetje Lady Larken (Zooey Deschanel) zwanger is. Hij gaat koortsachtig op zoek naar de laatste prinses van het rijk en keert terug met prinses Winnifred (Tracey Ullman), een slordige wildebras die het hart van de radeloze prins echter meteen harder doet bonzen, tot afschuw van zijn moeder. De Queen, bijgestaan door haar tovenaar (Edward Hibbert), bedenkt meteen een snood plan om ook Winnifred uit te schakelen. De prinses moet bewijzen dat ze gevoelig genoeg is. De Queen verbergt de kleinste erwt van het koninkrijk onder haar bed, bestaande uit 20 opeengestapelde matrassen. Alleen als de nietsvermoedende prinses de slaap niet kan vatten, zal ze haar gevoeligheid bewijzen en kunnen trouwen met de prins.

inside-bunett
Om zeker te zijn, stort ze Winnifred eerst nog in een uitputtingsslag op de dansvloer, dient nog een brouwsel van warme melk met opium op als slaapmutsje en laat de tovenaar een slaapliedje zieken (in een waanzinnige scène). Winnifred doet echter geen oog dicht omdat Koning Sextimus, die de snode plannen van zijn echtgenote heeft afgeluisterd, de bovenste matrassen vol scherpe voorwerpen en wapentuig heeft laten steken. Eind goed, al goed.

morris3

Grote cinema is Once upon a Mattrass zeker niet. Het blijft in de eerste plaats verfilmd toneel. Maar de vertolkingen zijn heerlijk. Burnett is ronduit schitterend (en ziet er ook schitterend uit, ondanks de wansmakelijke, ridicule en kitscherige kledij) en zingt als de beste. Ook de toen 46-jarige Tracey Ullman zet een stevige (!)Winnifred neer. De redelijk hoge leeftijd van de geliefden (Dennis O’Hare was 43) geeft een extra absurditeit aan de hoge eisen van de koningin. Ook Edward Hibbert (die de meesten onder ons kennen als Gil Chesterson, de verwijfde culinaire criticus uit Frasier) is een showsteler. Je bescheurt je wanneer hij uitgedost als bonte vogel met getuite lippen een slaapliedje zingt (ka, ka, ka, ka…) als genadeslag om de prinses in slaap te krijgen. Tot slot is er opstormend talent Matthew Morrison (foto boven) die in 2007 nog te zien was in het geflopte Music en Lyrics, een musical met muziek van de Beatkes.

Matthew Morrison en Zooey Deschanel

 

14:15 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: once upon a mattrass |  Facebook |

08-07-08

I Now Pronounce You Chuck & Larry

51Z7gdNgpqL__SS500_

Mmm… Over die weet ik weet niet goed wat denken. ‘I Now Pronounce You Chuck & Larry’ (2007) is een zeer succesvolle (lees: platvloerse) Amerikaanse comedy, doorspekt met homoclichés die zelfs voor camp- en cultliefhebbers ver over de schreef gaan. Gay culture gezien door een heterobril. Het is zoals met jodenmoppen. Verteld door een jood mag je ongegeneerd lachen. Is de grollenmaker  niet-jood, dan is antisemitisme nooit ver weg.

De grappen over homostereotiepen zijn dan ook zelden grappig en helemaal gortig vindt ik het einde waarin een kus tussen twee heteromannen wordt voorgesteld als het meest weerzinwekkende dat hen kan overkomen. Het stereotiepe sissyzoontje van Larry die al tapdansend luidkeels ‘Anything You Do I Can Do Better’ uit ‘Annie Get Your Gun’  kweelt is zo afgekeken van zijn toch veel pienterder evenknie Justin uit Ugly Betty.   

Anderzijds wordt de gay cause niet echt geweld aangedaan, wel integendeel. De clichés zijn wat ze zijn, maar homohaters komen er euh… bekakt uit. Aan het eind van de film zijn zelfs de grootste homofobe brandweerlui bijgedraaid. In die zin kan een succeskraker als Chuck&Larry meer doen voor de goede zaak als artistieke, politiek correcte meesterwerken waar geen kat naar komt kijken. En Brokeback Mountain dan? Trust me, die prent had een ander doelpubliek.

Voor degene die de film gemist hebben: ik heb de dvd voor 5 euro op de kop getikt in de Media Markt. En hier is de trailer:

 

11:03 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: i now pronounce you chuck larry |  Facebook |

28-06-08

Company, a Musical Comedy

41l0wTRWZaL__SS500_

Vorig jaar nog op Broadway, vandaag uit op DVD: de revival van de geniale musical Company van Stephen Sondheim, met Raúl Esparza in de hoofdrol. Goed voor 246 voorstellingen, drie Tony’s (Beste Revival van een musical, beste acteur in een musical en beste regisseur van een musical) en een hele reeks Drama Desk Awards.

Company is zowel op het gebied van plot (relaties), structuur (niet lineair) als muziek (Stephen ‘Sweeney Todd’ Sondheim, wat wil je?) baanbrekend. Het ‘verhaal’ draait rond Bobby, een vrijgezel die als de dood is voor een vaste relatie en aan de vooravond van zijn 35ste in een soort van existentiële crisis verzeild geraakt. Hij wordt geconfronteerd met vijf bevriende koppels en drie vriendinnen. De musical volgt echter geen logisch opgebouwd verhaal, maar is een aaneenrijging van korte sketches in willekeurige volgorde die verband houden met Bobby’s verjaardag.

company2_1143052826

Company is de eerste musical die handelt over volwassen problemen en waarbij de liedjes de karakters van de spelers illustreren zonder het verhaal vooruit te stuwen. En wat voor nummers! Company, Little Things You Do Together,   You Could Drive A Person Crazy, Another Hundred People, Getting Married Today, Barcelona, Ladies Who Lunch en Being Alive.
George Firth schreef het boek, dat oorspronkelijk Threes heette, in elf aktes en had daarbij Kim Stanley in het achterhoofd als een van de hoofdrolspeelsters. Via Harold Prince belandde het boek op de tafel van Sondheim. De musical opende op 26 april 1970, met een schitterende Elaine Stritch als Joanne, en hield het 705 voorstellingen vol. Een documentaire over de opnames van de soundtrack is verkrijgbaar op dvd, helaas enkel in zone 1.

companyrev

De remake kan je bewonderen op een zone 2-schijfje. Raúl Esparza is ronduit schitterend in de rol van Bobby. Hij speelt met een naturel die zeldzaam is en zingt prachtig. Ook de rest van de cast levert een topprestatie. Alleen Barbara Walsh als Joanne stelde me ietwat teleur. Op de dvd-versie zingt ze ronduit vals (het begin van The Little Things... is niet te aanhoren) en hoewel ze een fantastische uitstraling heeft, bezondigt ze zich soms aan overacting. Op artistiek vlak mag je Company gerust een unicum noemen. Sober decor en belichting, en net als in de revival van Sweeney Todd (helaas niet uit op dvd, tenzij de concertuitvering met Patti LuPone en George Hearn) ) zorgen ook in Company de artiesten zelf voor de muzikale begeleiding.

Voor de rest: kristalheldere, sober gebrachte beelden waarbij alle aandacht van de camera uitgaat naar de expressies van de artiesten, een onberispelijk geluid maar helaas, helaas: geen extra’s. Een interview met Sondheim en de performers was hier zeker op zijn plaats geweest.

10:17 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: company, a musical comedy |  Facebook |

04-07-07

Weeds: een goede oogst

516MJNF8C7L__SS500_
 
Weeds is het zoveelste bewijs dat filmkunst tegenwoordig meer op de buis wordt bedreven dan in de bioscoop. En voor een keertje komt die sprankelende en vooral originele comedyserie niet uit de HBO-stal, maar werd ze geproduceerd door Lions Gate Television, ook verantwoordelijk voor het langst uitgemolken Stephen King-verhaal The Dead Zone.

 

weeds6_1

 

 

Het was wel even zweten toen HBO na Six Feet Under, Sex and the City en Curb your Enthousiasm ook de Sopranos ten grave droeg. Opvolgers als Entourage, Big Love en Rome steken nog altijd met kop en schouder boven de trash die de bioscopen overspoelt, maar kunnen toch niet tippen aan hun voorgangers. Gelukkig straalt de kwaliteitsteevee van HBO ook af op andere productiehuizen.

 

De tagline van Weeds luidt: ‘Putting the Herb in Suburb’. Waarover gaat het? Nancy Botwin (Mary-Louise Parker) probeert na de plotse dood van haar man haar hoofd en dat van haar twee zonen boven water te houden door in haar buurt cannabis te slijten. In tegenstelling tot het clichébeeld dat vooral wij Europeanen hebben over suburbia in Amerika, wordt het Californische slaapstadje van Weeds bevolkt met excentriekelingen zoals gemeenteraadslid en Nancy’s hoofdklant Doug Wilson (Kevin Nealon), de aan borstkanker lijdende voorzitster van het oudercomité Celia Hodes (Elizabeth Perkins) of de disfunctionele zwarte familie die Nancy voorziet van haar koopwaar.

 

0000008564_20060920153629

Alexander Gould

 

Kinderen die net hun vader hebben verloren, een vriendin die kanker krijgt, intimidaties door rivaliserende drugbendes… op het eerste gezicht materiaal voor een misdaad- of dramaserie. In de handen van scenariste Jenji Kohan, die eerder haar sporen verdiende als schrijfster voor Sex and the City, the Gilmore Girls en Will & Grace, leidt het tot scènes die zowel natuurgetrouw als dolkomisch zijn. Vooral de manier waarop de tienjarige Shane (Alexander Gould) omgaat met de dood van zijn vader is hilarisch.

 

Het ijzersterke script wordt tot leven gebracht door een verbluffende cast die op een mum van tijd overladen werd met nominaties. Tot nu toe wisten alleen Marie-Louise Parker (Golden Globe voor beste actrice in tv-comedy of musical) en Alexander Gould (Young Artist Award voor beste ondersteunde rol in een tv-serie) hun nominatie daadwerkelijk te verzilveren, maar de voltallige cast werd genomineerd voor een Screen Actors Guild Award voor beste ensemble in een comedyserie.

 

En zoals het een kwalitatieve voltreffer betaamt, is Weeds bijzonder zuinig op het aantal episodes per seizoen. Amper tien afleveringen, maar wel goed voor in totaal vijf uur genieten, nu eens met een glim- dan weer met een schaterlach. En je hoeft er niets bij in te nemen…

 

Om het in sterretjes te zeggen: ****1/2

 

 

 

 

14:40 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: weeds |  Facebook |