29-07-07

The Thick of It: Yes Minister in de 21ste eeuw?

51Awge898AL__SS500_

Een kwart eeuw na Yes, Minister, een van de beste Britse comedyseries aller tijden, pakte de BBC in 2005 uit met The Thick of It, een politieke satire met een vette knipoog naar de regering Blair. Hier hebben niet de hoge ambtenaren van Whitehall de echte touwtjes in handen, wel de spindokters van Downing Street. In plaats van het geraffineerde kat-en-muisspel tussen Humphrey Appleby en James Hacker krijgen we hilarische scheldtirades tussen de adviseur van de premier Malcolm Tucker (Peter Capaldi) en de incompetente minister van Sociale Zaken Hugh Abbot (Chris Langham).

 

The Tick of It zit intelligent in elkaar. De plot draait meestal rond aaneengeregen misverstanden en communicatiestoornissen, met meestal desastreuze gevolgen in de media. Peter Capaldi is hilarisch als bezeten spindokter. Maar in tegenstelling tot de verfijnde humor van Yes Minister, moet The Tick of It het vooral hebben van vuilgebekte dialogen (come the fuck in or fuck the fuck off). Er wordt meer in gevloekt dan in de Sopranos.

 

thickofit_1

 

The Thick of It maakt net als de HBO comedy Curb Your Enthousiasm of de nu al legendarische Britse serie The Office gebruik van improvisatie en documentairestijl. De scènes zijn gebaseerd op een haastig bijeengeschreven script, dat wordt aangedikt en verfijnd met invallen van het moment en de improvisatietalenten van de spelers. Die aanpak geeft de serie een zeer hoge graad van authenticiteit, met acteurs die net als echte mensen stotteren, naar hun woorden zoeken, zinnen niet afmaken en door elkaar praten. Schokkende camerabeelden en naar scherpte zoekende close-ups moeten het realiteitsgehalte ten top drijven. Op die manier krijgt The Thick of It de look en feel van een (slecht gemaakte) homevideo.

 

Maar bij dergelijke ‘dogma’-technieken is voorzichtigheid geboden. Vaak moet je zelf naar de grappen vissen in de modderpoel van overlappende dialogen. Dat is geen pleidooi voor een terugkeer van het lachbandje dat je aangeeft bij welke grap je moet ginnegappen, maar zonder de Engelstalige ondertiteling (de dvd is vooralsnog niet verkrijgbaar met Nederlandse ondertitels) vind ik de Thick of It haast niet te volgen. De wildschokkende camerabeelden helpen daar niet bij. Bovendien moet je goed vertrouwd zijn met het reilen en zeilen van politiek Groot-Brittannië om de vele knipogen naar bestaande situaties te begrijpen.

 

thickofit

 

Van de The Thick of It zijn (nog) maar zes afleveringen gemaakt (voor twee seizoenen!). De serie sleepte verschillende prijzen in de wacht, waaronder twee BAFTA TV Awards en een British Comedy Award voor Chris Lagham.

 

Mij kan The Thick of It maar matig bekoren. De doelbewust slordige opnames werken beter in een crimeserie zoals The Shield, terwijl de inflatie van “fucks” en “shits” zelfs matrozen doet blozen. Geef mij maar de fijnbesnaarde overdrijvingen van Humphy en Wooly, en de beschaafde verontwaardiging van Jim. Dat Yes, (Prime) Minister ook de lievelingsserie van Thatcher was, neem ik graag bij.     

 

Om het in sterretjes te zeggen: **1/2

 

09:06 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: the thick of it, yes minister |  Facebook |

22-07-07

Huff: Great Stuff!

huff

 

Wie houdt van Six Feet Under, The Sopranos of Weeds zal zeker zijn hartje ophalen in Huff, alweer een briljante Amerikaanse tv-serie die bewijst dat kwaliteit en commercie niet noodzakelijk elkanders tegenpolen zijn. In de lage landen zijn de lotgevallen van psychiater Craig Huffstodt alleen te volgen op RTL4, maar hopelijk komt, in navolging van Deadwood en The Wire die hier evenmin op tv kwamen, ook deze parel bij ons uit op DVD. Zoniet is er nog altijd Amazon (Huff is verkrijgbaar in zone 2).

 

wallpaper1_1024x768

 

Huff is een intelligent geschreven en superbe geacteerde dramaserie rond de midlifecrisis van een rijke middenklasser in L.A.  Maar ze borrelt ook over van humor, voert intrigerende, veelgelaagde personages ten tonele en is bovendien overgoten met droomsequenties en flashbacks die de serie een extra dimensie bezorgen. Kortom, Huff is een ingenieus mengsel van drama en comedy dat gerust kan wedijveren met het beste van HBO en BBC. 

 

De pilootaflevering grijpt je meteen bij de keel. Een vijftienjarige patiënt jaagt zich voor de neus van zijn psychiater Craig Huffstodt (Hank Azaria) een kogel door de kop. De scène is akelig realistisch in beeld gebracht, wat je niet echt verwacht in een comedy. Het drama gooit het leven van de dokter helemaal overhoop. Waarom heeft hij de jongen niet kunnen redden? Bovendien begint ook zijn gezin steeds meer op een gekkenhuis te lijken.

 

4748_1127830725

Blythe Danner kreeg een Emmy voor haar vertolking van Izzy

 

Craig "Huff" wordt omringd door zijn vrouw Beth (Paget Brewster), zijn veertienjarige zoon Byrd (Anton ‘Hearts in Atlantis’ Yelchin – het enige volwassen karakter in de serie), zijn bemoeizieke en getormenteerde moeder Izzy (Blythe Danner die voor haar vertolking beloond werd met een Emmy), zijn jongste broer en psychiatrisch patiënt Teddy (Andy Comeau) en zijn boezemvriend Russell (Oliver Platt die een Emmy had moeten krijgen), een pilslikkende, whiskyzuipende, cocaïnesnuivende, seksueel geobsedeerde advocaat.

Daarnaast flaneren nog een aantal interessante nevenpersonages door het beeld zoals de psychotische Melody (Lara Flynn Boyle), Huffs vuilgebekte secretaresse –oeps office manager- Paula (Kimberly Russell), Beths terminaal zieke moeder Madeline (een schitterende Zwoosie Kurtz) en de dakloze Hongaarse muzikant Istvàn (Jack Laufer). Een deus ex machina die te pas en te onpas opduikt in het verhaal. Maar... bestaat hij echt, of alleen in het hoofd van de dokter? 

0000007117_20060920141554

Anton Yelchin: de enige volwassene  

Je kunt in Huff een mix zien van American Beauty, A Beautiful Mind, Weeds en Six Feet Under, maar ook als een absoluut originele serie die alleen al verbazing opwekt omdat ze gemaakt werd. Complexe personages, dialogen bol van schuttingwoorden, frontale mannelijke naaktheid, seksueel actieve minderjarigen (de blowjobparty!)… en dat in het Amerika van George Bush. Het geeft hoop. En net als andere sublieme tv-series als Weeds en Dead Like Me is Huff geen product van HBO, maar van Showtime.

 

Om het in sterretjes te zeggen: ****

 

 

 

 

 

15:06 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: huff, showtime |  Facebook |

15-07-07

The O.C.: na vier seizoenen K.O.

OC-Season4-New

 

Een soap over de pathetische problemen van la jeunesse dorée in Orange County (O.C.) die zowel meeslepend, origineel als humoristisch is, je moet het maar doen. Nochtans heeft de serie alles in huis om in de afgrond van de debiliteit te donderen: personages die te mooi zijn voor deze wereld, het decor van Baywatch en een aaneenrijging van onwaarschijnlijke toevalligheden. The O.C. slaagt er echter in zich boven de clichés te verheffen dankzij geloofwaardige personages met een hoge aaibaarheidsfactor, een subtiele zelfironie en een verslavende verhaallijn.

 

oc_wideweb__470x328,0

Glamoureuze cast

The O.C. is gebaseerd op een klassiek thema: een arme jongen komt terecht in een welgesteld gezin. De jongen is Ryan Atwood, gespeeld door debutant Benjamin McKenzie, het gezin de Cohens, met vader Sandford “Sandi” (Peter Gallagher), zijn echtgenote Kirsten (Kelly Rowan) en zoon Seth (Adam Brody). De eerste reeks draait vooral rond de amoureuze perikelen tussen Ryan en het ongenaakbare buurmeisje Marissa (Mischa Barton), in alle opzichten elkaars tegenpolen, en tussen Seth, een wereldvreemde geek en Summer (Rachel Bilson), een personage dat evolueert van Queen of bimbo’s tot radicale milieu-activiste ("Chicken lovers of the world, unite!" ...please!).

 

oc_ryan_full_fox

debutant Benjamin McKenzie

Klassieke ingrediënten voor een tienerdrama, maar omdat The O.C. ook de beslommeringen van de volwassenen niet verwaarloost, is de serie genietbaar voor een zeer breed publiek. Bovendien is The O.C. uitgegroeid tot een cultureel fenomeen in de VS. Het samen vieren van kerstmis en hanoeka in gemengde Christelijke-Joodse gezinnen bestaat er al lang, maar The O.C. gaf er een naam aan: Chrismukkah, een samentrekking van Christmas en Hanukkah. Of de Nederlandse vertaling kerstnoeka hier zal doordringen, is minder waarschijnlijk.

 

8593_23791_1

Adam Brody zet overtuigende geek neer

 

Sterke punten van The O.C. zijn de overtuigende acteerprestaties (op die van Mischa Barton na, nochtans de enige echte tiener tussen een cast van twintigers) en een intelligent script. In de zin dat het je op een ingenieuze manier verslaafd maakt aan de serie. Je leeft mee met de personages omdat ze van (mooi) vlees en bloed zijn en om de haverklap verkeerde beslissingen nemen. Je zit voorturend uit te roepen: ‘Oh, nee, doe dat niet!’ Gelukkig loopt het altijd goed af zodat de feel good-factor gerespecteerd blijft. Ook de voortdurende misverstanden houden je gekluisterd aan het scherm (hoe zou dat aflopen?).

 

the_oc_narrowweb__300x389,0

Misha Barton achtte zich te goed voor de reeks

Die loftrompet geldt helaas uitsluitend voor de eerste twee seizoenen. In het derde seizoen gaan de scenaristen wanhopig op zoek naar nieuwe verhaallijnen, want op de duur kan het je echt geen moer meer schelen of Ryan en Marissa al dan niet bij elkaar blijven. Dus: Marissa geraakt aan de drugs en lagere wal, Kirsten grijpt naar de fles en Bitchtroll from Hell Julie Cooper krijgt menselijke trekjes. Omdat Mischa Barton een vierde reeks niet meer zag zitten wegens hogere ambities in de filmwereld (geheel ten onrechte), komt haar personage aan het einde van de derde reeks om in een auto-ongeval. Een dramatische wending die de serie uit zijn lood slaat, maar bij mij een zucht van oplichting ontlokte.

 

Het vierde en laatste seizoen dat nu in de rekken ligt, probeert de averij te herstellen door een lichtere toon, meer humor en een happy ending. Maar als de scenaristen daarbij hun toevlucht moeten zoeken in droomsequenties, irritante flashbacks en zelfs een alternatieve verhaallijn in een parallelle wereld (Ryan en zijn nieuwe vrienden Taylor liggen allebei in een coma), dan weet je hoe laat het is: tijd om ermee op te houden.

 

Om het in sterretjes te zeggen:

***1/2 voor seizoen 1 & 2;

** voor seizoen 3 & 4.

 

 

 

12:59 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: the o c |  Facebook |

11-07-07

Dreamgirls: een nachtmerrie

515nZOhDIxL__SS500_

Oké, alvorens de vitrioolbus boven te halen, het volgende: ik heb mijn biefstuk graag goed doorbakken, verkies Grand Marnier boven Curvoisier, de vlooienmarkt boven het museum en… ik houd van musicals! Dankzij de huidige revival loop ik zelfs het risico om trendy te worden. Hollywood verfilmt Broadway aan de lopende band: Chicago, The Producers, Rent, Phantom of the Opera en binnenkort Hairspray en Sweeney Todd.

 

13dreamgirls_533

Dreamgirls: The Supremes, maar dan zonder de leuke deuntjes

 

Dreamgirls opende op Broadway in december 1981 en hield het 1.521 voorstellingen vol. Maar de revival van 1987 gaf er na 177 opvoeringen al de brui aan. En de film… laten we zeggen dat ik het meest heb genoten van de eindgeneriek.

 

Het verhaal van Dreamgirls is losjes gebaseerd op dat van The Supremes en Motown. Deena Jones (een tien kilo afgevallen Beyoncé Knowles), Effie White (een tien kilo aangekomen Jennifer Hudson) en Lorrell Robinson (een verdienstelijke Anika Noni Rose) vormen samen de Dreamettes. Via producent Curtis Taylor Jr. (Jamie Foxx) trekken ze voor het eerst publieksaandacht als achtergrondkoortje van James ‘Thunder’ Early (Eddy Murphy), een soulzanger op retour. Al gauw breken ze door als sologroep, en de miserie begint. Zowel voor de personages als de toeschouwers.

 

061221_TAP1_DreamgirlsEX

Jennifer Hudson: indrukwekkend keelgeluid

 

Eerste valse noot: de muziek. De Dreamettes, later omgedoopt tot de Dreams, lijken als twee druppels op de Supremes, op één ietsepietsie verschilletje na: de muziek. Het is totaal ongeloofwaardig dat het publiek zo uit de bol gaat voor de schreeuwerige nummers van Krieger, ook al zijn ze gebracht in een suikerspinnendecor dat zelfs de travesties van Prescilla, Queen of the Desert overdreven zouden vinden. Terwijl je met naar beneden wijzende mondhoeken kriegel wordt van de soundtrack van Krieger, zit je te snakken naar ‘Baby Love’, ‘Stop in the Name of Love’ of ‘You Cant’t Hurry Love’. Waarom een fictief verhaal verfilmen als het origineel zoveel beter is?

 

De zwakke score blijft bovendien niet beperkt tot het podium, ook in het midden van de dialogen barsten de spelers uit in gezang dat zelfs loopse katers jaloers zou maken. Als Effie na haar ontslag uit de band woedend op haar manager afstormt, zet ze haar keelgat open in plaats van hem een dreun in het gezicht te verkopen. Nu ja, voor Jamie Foxx is de schade nog groter, maar waarom moet het publiek in de klappen delen? Begrijp me niet verkeerd, Jennifer Hudson heeft een stem als een klok, maar klinkt vaak alsof ze tot bekentenissen wordt gedwongen in Guantanamo.

 

movieguide_winter06_dreamgirls_hmedium

Eddy Murphy: vist achter het net bij de Oscars

 

Ten slotte is er de cast. Eddy Murphy kreeg een Oscarnominatie, maar werd geklopt door Alan Arkin (Little Miss Sunshine). Hoewel de zwarte komiek in een karaokebar ongetwijfeld met de kalkoen zou lopen, weet hij mij niet te overtuigen als professionele zanger. In zijn rol van verweerde junk ontpopt hij zich als begenadigd dramatisch acteur, maar op het podium kan hij het bekkentrekken niet laten. Ik zie weer Axel Foley en hoor de ezel uit Shrek. Jennifer Hudson mag wel de Oscar voor beste actrice in een ondersteunende rol op haar schoorsteen zetten, maar dat bewijst alleen maar dat de Academy thuishoort in een geriatrische instelling. Jamie Foxx is altijd goed, Anika Noni Rose een aangename verrassing, maar Beyoncé die in de schoenen van La Ross moet kruipen, vult amper de grote teen.

 

Ben ik niet te streng voor Dreamgirls? Ongetwijfeld. Niet omdat ik baal van musicals, maar juist omdat ik er dol op ben. Bill Condon is een talentvolle scenarist (van ondermeer Chicago, Kinsey en Gods and Monsters) en een niet onverdienstelijke regisseur. Dreamgirls vertelt een interessant verhaal en heeft al bij al geen slechte cast. Maar een zwakke muzikale score wordt er echt niet beter op door ze harder te zingen en te overgieten met een strooplaag waaronder zelfs de Sissifilms zouden bezwijken. Een goede film? In your dreams!   

 

Om het in sterretjes te zeggen: **

 

11:22 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dreamgirls |  Facebook |

09-07-07

Grumpy Old Women: de boosheid van de menopauze

 

51DXMC31VHL__SS500_

 

Op dvd enkel in het Engels, maar wel in zone 2

 

Op het randje van de menopauze of net erover, één ding hebben de dames uit Grumpy Old Women met elkaar gemeen: ze zijn boos. Boos op opgedirkte partypoopers die op het jaareinde met kerstmuts, hoge hakken en siliconen boops de aandacht van alle mannen wegkapen op het personeelsfeest. Kwaad op hun echtgenoten die net als zij over alles en nog wat klagen, maar dan zonder reden. Geërgerd omdat winkeliersters ondereen gibberen in plaats van hen op hun wenken te bedienen. Pisnijdig omdat ze altijd in een uithoek van de parking van de supermarkt moeten parkeren omdat ze geen kleine kinderen of grote handicap hebben. Op het randje van een zenuwinzinking omdat hun moeder hen terugstaart als ze in de spiegel kijken. Over alles en nog wat luchten ze hun hart, maar met een zin voor humor die zaniken tot kunstvorm verheft.

 

mob38_1131843260

Grumpy Old Women is een zesdelige serie van de BBC waarin ondermeer Annette Crosby (One Foot in the Grave), Germaine Greer (schrijfster), Jenny Edair (stand-up), Sheila Hancock (actrice), Stephanie Beacham (Bad Girls) naast een hele resem andere dames van jaren maar met humor de revue passeren. Ooit waren ze de hete chicks van de sixties en seventies, de voorhoede van de seksuele revolutie. Woodstock, baas in eigen buik, cannabis en coke, verbrande bh’s… je kunt ze hen moeilijk voorstellen als je ze nu in al hun burgerlijke molligheid tekeer ziet gaan tegen de jeugd van heden. Slechts één ding vinden ze leuk aan hun leeftijd: ze hoeven niet langer een blad voor de mond te nemen. De cellulitis, paparmen (vrouwen boven de veertig moeten verboden worden te wuiven met blote armen), onvindbare modieuze kleren in hun maat (Greer past alleen nog in mannenpakken), uitdijende spleet tussen de tanden (een nieuwe schuilplaats voor voedselresten), de overwinning van de zwaartekracht op hun borsten (de potloodtest? Zeg maar de schrijfmachinetest!)… nemen ze er noodgedwongen bij.

 

p2656_m1

Als uitsmijter is er de kerstaflevering waarin de dames geen spaander overeind laten van de oeroude rituelen die de Britten als geen ander volk zouden koesteren. Waarom eet je groenten waarvoor je de rest van het jaar de neus ophaalt? Wat is er lekker aan een uitgedroogde vogel die je met moeite uit de oven krijgt (net een dood dik kind)? Waarom krijg je van je moeder een boek dat je haar vijf jaar geleden zelf cadeau deed? Of een fel geslonken stuk zeep aan een touw, waarin een schaamhaar kleeft? Het enige voordeel aan kerstmis is dat je van ’s morgens vroeg kunt drinken, anders kom je de dag nooit door. Grumpy? Fuck, yes!

Grumpyweb

 

Om het in sterretjes te zeggen: ***1/2
 

11:23 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: grumpy old women, dvd, humor |  Facebook |

06-07-07

Das Parfum – Die Geschichte eines Mürders: The Sweet Smell of Success

51nZ-gQLE3L__SS500_

Perfume van Tom Lola Rennt Tykwer is een bloedmooie film. Decors, fotografie, muziek, acteerkunst en verhaal vloeien prachtig samen in een zinnelijk festijn. In tegenstelling tot Polyster van John Waters, heb je geen scratchkaart nodig om de geuren op het scherm te ervaren. In Perfume ruik je met je ogen en oren.

 
docj1CtJr+9FAmV0+prYKbWxQ==

Pretty Boy Ben Whishaw als Grenouille

 

De film vertelt het verhaal van een jongeman die een hele rits vrouwen vermoordt om hun geur te bewaren en te verwerken in een parfum. Toch is het geen verhaal over een seriemoordenaar, maar een fabel die veel meer doet denken aan Sleepy Hollow dan aan Se7ven of The Boston Strangler.  Het parfum staat symbool voor het ultieme liefdeselixir, waarvoor maar één prijs bestaat: de dood.  

Critici die de prent afkraken omdat “het boek beter” is, verdienen hetzelfde lot als Jean-Baptiste Grenouille in de film. Film en litteratuur verhouden zich als gewichtheffen tot voetbal. Het zijn allebei sporten, maar uit totaal verschillende disciplines. Je kraakt Lerner en Loewe ook niet af omdat Pygmalion beter zou zijn dan My Fair Lady, om maar iets te zeggen. Het verwijt dat Tykwer hele hoofdstukken uit het boek heeft weggehapt, of dat Ben Whishaw een veel te mooie jongen is om de golemachtige Grenouille te vertolken, raakt mijn koude kleren niet. Liever 147 minuten Ben Whishaw op het scherm zien flaneren dan, pakweg, Jacques Vermeiren.

 
parfum02

Dustin Hoffman zorgt voor een lichtere noot als Baldini

 

Als ik de film overigens iets te verwijten heb, is het zijn lengte. “To many scenes” om Jeffrey Jones in Amadeus te parafraseren. Of om Hitchcock aan te halen: De lengte van een film moet recht evenredig zijn met het uithoudingsvermogen van de menselijke blaas.” In Perfume moest ik twintig minuten voor het einde even weg. Gelukkig leven we in het tijdperk van dvd en homecinema, maar dat neemt niet weg dat ik tweekeer “Boring!” heb geslaakt. Voor mijn doen valt dat echter reuze mee. Tegenwoordig rollen ze in Hollywood in een lachkramp over de vloer als je voor een film van het kaliber van Perfume een budget van 50 miljoen euro voorstelt. De Da Vinci Code kostte 2,5 keer zoveel, met een 25 keer slechter resultaat. Gelukkig hoeven we in Europa geen bordkartonnen decors op te trekken om het Parijs van de late middeleeuwen te reconstrueren. Een paar emmers modder en wat rottende kadavers in een Barcelonese straat, en: Actie!  
picx_fpfr2039617111

Filmen op locatie... in Barcelona!

 

Pas op, ik behoor niet tot de groep Eurofiele cultuursnobs die geen goed woord over de lippen krijgen als ze een Amerikaanse film becommentariëren. Als ik uit mijn blote hoofd tien goede films afdreun, zitten er elf Amerikaanse bij. Maar Perfume brengt bij mij weer de cinematografische pracht van Italiaanse grootmeesters als Bertolucci, Fellini en Visconti in herinnering. Dat Baldini (Dustin Hofmann), Richis (Alan Rickman) en Grenouille (Ben Whishaw) Engels praten in het Parijs van de achttiende eeuw en in een Duitse productie (met ook een Franse en Spaanse euro in het zakje) neem ik er graag bij. Stel je voor dat ze Duits zouden praten. Want pas op, naast de regisseur en producent zijn er immers ook ‘vielen deutschen Schauspielern in den Nebenrollen…” 

Om het in sterretjes te zeggen: ****

12:52 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: perfume |  Facebook |

04-07-07

Weeds (2): Little Boxes

 

"Little Boxes" - Theme song van Weeds, gezongen door Malvina Reynolds (1900-1978), een Amerikaanse folkzangers, songwriter en politieke activiste.

Malvina Midler's werd geboren uit Joodse immigranten die zich als socialisten verzetten tegen WOI. Ze trouwde William Reynolds, een timmerman en communistisch activist.

Malvina doctoreerde in 1938 aan Berkley University (ze was Master of Arts in English) en begon pas op latere leeftijd haar muzikale talenten te ontplooien. Ze was al eind in de veertig toen ze terugkeerde naar Berkley om muziektheorie te studeren. “Little Boxes” is een van haar populairste liedjes en handelt over het voorstedelijke leven in Daly City, Californië.

Geen Little Boxes op YouTube, wel No Hole in My Head

 

22:55 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: little boxes, malvina reynolds, weeds |  Facebook |

Weeds: een goede oogst

516MJNF8C7L__SS500_
 
Weeds is het zoveelste bewijs dat filmkunst tegenwoordig meer op de buis wordt bedreven dan in de bioscoop. En voor een keertje komt die sprankelende en vooral originele comedyserie niet uit de HBO-stal, maar werd ze geproduceerd door Lions Gate Television, ook verantwoordelijk voor het langst uitgemolken Stephen King-verhaal The Dead Zone.

 

weeds6_1

 

 

Het was wel even zweten toen HBO na Six Feet Under, Sex and the City en Curb your Enthousiasm ook de Sopranos ten grave droeg. Opvolgers als Entourage, Big Love en Rome steken nog altijd met kop en schouder boven de trash die de bioscopen overspoelt, maar kunnen toch niet tippen aan hun voorgangers. Gelukkig straalt de kwaliteitsteevee van HBO ook af op andere productiehuizen.

 

De tagline van Weeds luidt: ‘Putting the Herb in Suburb’. Waarover gaat het? Nancy Botwin (Mary-Louise Parker) probeert na de plotse dood van haar man haar hoofd en dat van haar twee zonen boven water te houden door in haar buurt cannabis te slijten. In tegenstelling tot het clichébeeld dat vooral wij Europeanen hebben over suburbia in Amerika, wordt het Californische slaapstadje van Weeds bevolkt met excentriekelingen zoals gemeenteraadslid en Nancy’s hoofdklant Doug Wilson (Kevin Nealon), de aan borstkanker lijdende voorzitster van het oudercomité Celia Hodes (Elizabeth Perkins) of de disfunctionele zwarte familie die Nancy voorziet van haar koopwaar.

 

0000008564_20060920153629

Alexander Gould

 

Kinderen die net hun vader hebben verloren, een vriendin die kanker krijgt, intimidaties door rivaliserende drugbendes… op het eerste gezicht materiaal voor een misdaad- of dramaserie. In de handen van scenariste Jenji Kohan, die eerder haar sporen verdiende als schrijfster voor Sex and the City, the Gilmore Girls en Will & Grace, leidt het tot scènes die zowel natuurgetrouw als dolkomisch zijn. Vooral de manier waarop de tienjarige Shane (Alexander Gould) omgaat met de dood van zijn vader is hilarisch.

 

Het ijzersterke script wordt tot leven gebracht door een verbluffende cast die op een mum van tijd overladen werd met nominaties. Tot nu toe wisten alleen Marie-Louise Parker (Golden Globe voor beste actrice in tv-comedy of musical) en Alexander Gould (Young Artist Award voor beste ondersteunde rol in een tv-serie) hun nominatie daadwerkelijk te verzilveren, maar de voltallige cast werd genomineerd voor een Screen Actors Guild Award voor beste ensemble in een comedyserie.

 

En zoals het een kwalitatieve voltreffer betaamt, is Weeds bijzonder zuinig op het aantal episodes per seizoen. Amper tien afleveringen, maar wel goed voor in totaal vijf uur genieten, nu eens met een glim- dan weer met een schaterlach. En je hoeft er niets bij in te nemen…

 

Om het in sterretjes te zeggen: ****1/2

 

 

 

 

14:40 Gepost door Jean Lievens in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: weeds |  Facebook |

Battlestar Galactica: alleen met spacecake genietbaar

51KkKFGn4uL__SS500_

Volgens Focus Knack is de Amerikaanse sf-reeks Battlestar Galactica “Het allerbeste wat er in 2007 op televisie te zien zal zijn. So Say We All.” All? Speak for yourself!

 

Aangepord door de positieve recensie, die de reeks even spannend noemt als ‘Lost’, even politiek als ‘The West Wing’ en even complex als de ‘Sopranos’, kocht ik in mijn overmoed meteen de twee eerste seizoenen. Met veel moeite heb ik beide uitgezien. Alleen mijn ergernissen en onbedoelde lachsalvo’s hielden me wakker.

 

bsg_season3

 

Manke vergelijkingen

 

Nu ja, ik had het kunnen weten. Laten we beginnen met ‘even spannend als Lost’. Ook de hype rond dat feuilleton is volledig aan mij verloren gegaan. De serie barst van onuitgewerkte en bij de haar gesleurde plotwendingen, ergerlijke flashbacks die telkens weer een domper zetten op de spanning en onsympathieke personages. Lost spannend? Als mijn broek na een zware maaltijd. Batllestar kreunt onder verwarrende vuurgevechten tussen plastieken ruimteschepen, met tussendoor close-ups van gehelmde personages die ‘fracking nice one!’ uitschreeuwen. In de kalmere scènes kramen antipathieke personages minimalistische onzin uit, meestal peinzend voor zich uitstarend. En ik die een zucht van verlichting slaakte toen Ingmar Bergman stopte met films maken.

 

‘Even politiek als de West Wing.” Er valt veel te zeggen over het realiteitsgehalte van een serie waarin een Nobelprijswinnaar economie president wordt van de Verenigde Staten, maar goed, de reeks is scherpzinnig en barst van de vinnige dialogen. En je krijgt een kijkje achter de schermen van het Witte Huis. De politiek in Battlestar Galactica is er een flauw doorslagje van, maar omdat het verhaal zich afspeelt in de ruimte en in een verre toekomst, is elke gelijkenis met de hedendaagse Amerikaanse politiek compleet idioot.

 

Over de vergelijking met de Sopranos wil ik wegens gezondheidsredenen niet verder uitwijken.

 

galactica_02_1024x768

 

Een machtstrijd in Dendermonde

 

De makers van Battlestar Galactica bestempelen hun creatie als ‘naturalistische sciencefiction’. Dat naturalisme proberen ze te bereiken met schokkende camerabewegingen (afgekeken van the Shield), ‘echte mensen’ en ‘realistische settings en rekwisieten’ zoals daar zijn piepende microfoons, cassetterecorders, elektrische stekkers, pistolen en machinegeweren, metalen deuren die je sluit met een draaiwiel enzovoort. Voor mij maken al die herkenbare attributen de show niet naturalistisch, maar volstrekt infantiel. Onze ruimtevaarders bezitten de technologie om sneller dan het licht te ‘jumpen’ (floep, ze zijn weg), maar als Starbuck revalideert na een ongeval mag ze een tijd niet vliegen omdat ze onvoldoende kracht heeft in haar been om het schip te besturen (Hoe? Met trappers?)

 

Diezelfde nonsens geld voor de hele plot. Om te beginnen: de volledige mensheid is uitgeroeid, op een goede 47.000 man na. Een beetje meer dan Dendermonde, iets minder dan Moeskroen. Die gemeenschap, verdeeld over een gevechtship en een onbepaald aantal burgertuigen, wordt geleid door een president, vicepresident en een quorum van 12 (naar het voorbeeld van de apostelen). Hun macht wordt dan weer van tijd tot tijd betwist door het leger. Uiteindelijk pleegt admiraal Adama een staatsgreep en zwiert de president achter de tralies (ja, een echte gevangenis met tralies in een ruimteschip).

 

Als ze vrijkomt, volgt een persconferentie in de beste traditie van het Witte Huis. Achter haar prijkt het embleem van de Verenigde Koloniën dat verdacht veel op dat van de VS lijkt. Tientallen schreeuwende, over elkaar kruipende journalisten proberen een microfoon onder haar neus te duwen. In de ruimte! Voor een gemeenschap die kleiner is dan die van Roeselare. Voor welke kranten schrijven ze? Waar worden die gedrukt? Of zijn het allemaal tv-reporters? Maar waar zijn dan de camera’s?

 

event_730103

 

 

Een andere dijenkletser: in episode ‘The Captain’s Hand’ uit het tweede seizoen offert de gezagsvoerder (Barry Garner, vertolkt door John Heard) van het eerder verloren gewaande ruimtetuig Pegasus zich op om zijn schip te redden. Hoe? Door een metalen wiel dicht te draaien zodat er niet langer zuurstof kan ontsnappen.

 

Fracking Hell

 

Tja, het zal wel grappig bedoeld zijn, maar de manier waarop NBC de censuur omzeilt door fuck te vervagen door frack werkt op mijn zenuwen, niet op mijn lachspieren. “Motherfracker”, Frackin’ this en frackin’ that… Fuck no!

 

En dan de godsdienst… Veelgoderij is eigen aan primitieve maatschappijen. De mens zoekt een goddelijke verklaring voor wat hij zelf niet kan begrijpen. Hoe primitiever de mens, hoe meer goden. De evolutie is van veel naar één naar geen. Maar blijkbaar zal er ook op dat vlak een regressie komen. De officiële godsdienst van de twaalf koloniën is veelgoderij. Alleen de robotten geloven maar in één god.

 

Tot slot de personages. Edward James Olmos als Admiraal Adama en Mary McDonnel als president Laura Roslin houden zich met hun onderkoelde vertolkingen min of meer recht in zoveel onzin, maar de rest van de personages vind ik gewoon… irritant. Alleen Kate Vernon als de nymfomane intrigante Ellen Tigh is te pruimen omdat haar personage bedoeld hatelijk is. En wat Bart Somers komt te doen als Galen Tyrol, is voor mij helemaal een raadsel.

 

218px-Aaron_Douglas_gatecon

 

Maar goed, dat alles wil ik graag door de vingers zien, mocht ik er geboeid naar kunnen kijken. ‘24’ vind ik gruwelijk reactionair, maar is ten minste spannend. ‘Alias’ is onzin, maar amusant. Battlestar is geen van beide. Alleen als slaapmiddel kan het ermee door.

 

Om het in sterretjes te zeggen: **

 

 

 

14:21 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (3) | Tags: battlestar galactica |  Facebook |