01-08-07

Medium: leve de doodstraf!

51MVtrDDiKL__SS500_

 

Sinds The Sixth Sense is het zien van dode mensen trendy, en dat aan beide zijden van de oceaan. Zo vergast het Britse ITV ons in 2005 op Afterlife, een briljante serie waarin Leslie Sharp op hartverscheurende wijze gestalte geeft aan Alison (met één l) Mundy, helderziende tegen wil en dank. In hetzelfde jaar pakt het Amerikaanse NBC uit met Medium, waarin Patricia Arquette de titelrol vervult. Van afkijken dus geen sprake. Helaas.

 

Arquette speelt Allison (met twee l’en) Dubois, moeder van drie kinderen die haar paranormale talenten ten dienste stelt van Manuel Devalos (Miguel Sandoval), openbaar aanklager in Phoenix, Arizona. Allison trekt doden aan als stroop vliegen. Ze houdt zich mijlenver van hospitalen en bejaardentehuizen omdat ze anders handen te kort heeft om de geesten van haar lijf te kloppen. Behalve haar theekransjes met overledenen, krijgt ze te pas maar meestal ten onpas (en in bed) visoenen. Ook valt ze nu en dan flauw als ze iemand met een slecht karma de hand schudt. Kortom, ze is Alison Mundy (Afterlife), overgoten met Johnny Smith (Dead Zone) en afgetopt met Cole Sear (The Sixth Sense). En, schrik niet, haar personage is gebaseerd op een echte profiler.

 

0000007735_20060920145030

 

Laten we beginnen met de sterktes van de serie. Voor zijn genre wordt er in Medium behoorlijk geacteerd (Arquette kreeg in 2005 een Emmy voor beste vrouwelijke hoofdrol) wat de geloofwaardigheid van de bij de haar gesleurde plots ten goede komt. Vooral de bekvechtende kinderen Ariel (Sofia Vassilieva: uitkijken naar die!) en Bridgette (Maria Lark) zijn verrassend overtuigend (bewaar me van het grut uit 7Th Heaven). Medium is net als CSI of Criminal Minds vakkundig gemaakt, maar dat zijn balletjes in tomatensaus van Heinz ook. Net als de meeste Amerikaanse feuilletons klikt elke aflevering precies af op de opgelegde inbliktijd van 42 minuten, in Amerika goed voor één uur tv. Alleen betaalzenders zoals HBO of Showtime wijken van dat keurslijf af.

 

De donkere kant van Medium ligt niet zozeer in de hulpvaardige spoken (in tegenstelling tot de engerds uit Afterlife), maar wel in de reactionaire kantjes. De doodstraf is een evidentie, mensen zijn goed of slecht (ook al hebben ze hun misdaad alleen nog maar in de dromen van Allison gepleegd), het doel heiligt de middelen. Hoewel elke episode een apart verhaal brengt, wordt meestal hetzelfde stramien gevolgd: a) Allison heeft een nare droom, b) haar man gelooft er niet in (het was maar een droom), c) de droom komt uit. Na tien afleveringen zijn de spoken geloofwaardiger dan het ongeloof van de echtgenoot.

 

Medium kan niet tippen aan Afterlife. Maar als je het leven na de dood interessanter vindt dan dat ervoor, zal je er wel van genieten.

 

Om het in sterretjes te zeggen: **1/2

 

 

13:38 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: medium, patricia arquette, afterlife |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.