24-09-07

When the Levees Broke

612HPWCXG8L__SS500_

Het is twee jaar geleden dat de orkaan Katrina het swingende New Orleans herschiep in een moderne versie van Atlantis. Met bijna 80% van de stad onder water en de meeste inwoners op de vlucht, zag het er een moment naar uit dat de geboorteplek van de jazz definitief van de aardbol verdwenen was.

Over de ramp van augustus 2005 maakte de sociaal bewogen Amerikaanse cineast Spike Lee een sober maar ijzersterk document, met in de hoofdrol: de inwoners van New Orleans. In tegenstelling tot Michael Moore die zijn documentaires zelf voor een stuk ontkracht door er cynische opmerkingen aan toe te voegen, beperkt Spike Lee zijn commentaar tot de bonustrack. Geen sinecure als je weet dat zijn document meer dan vier uur in beslag neemt (plus nog eens 97 minuten bonusinterviews exclusief voor de dvd). Ontroerende, sterke, maar ook humoristische getuigenissen worden afgewisseld met archiefbeelden van de ramp en tv-interviews van de belangrijkste vertegenwoordigers van de overheid, die zichzelf de das omdoen.

2%20when%20the%20levees%20broke%20WHEN_THE_LEVEES_BROKE_D2-1

When the Levees Broke (Toen de Dijken Braken) brengt in vier acts het verhaal van de Apocalyps: de komst van de orkaan, de ramp, de hemeltergende nasleep en de schuchtere wederopbouw. Ook wie de catastrofe en de gevolgen destijds nauwlettend heeft gevolgd in de media, krijgt in deze documentaire niet alleen een welgekomen opfrisbeurt van het geheugen, maar ook een boel informatie die nooit eerder is doorgedrongen.

Spike Lee drukt je met de neus op het onrecht aan de hand van feiten: de lamentabele staat van de dijken, het tergende trage optreden van de hulpverlening (5 volle dagen tot de eerste hulp opdoemde!), de incompetentie van de regering Bush en Michael Brown, directeur van FEMA (Federal Emergency Management Agency). De wereldvreemdheid van moeder Bush (“geef toe, de meeste slachtoffers waren zo arm dat ze er nu beter aan toe zijn dan voor de ramp”), het cynisme van burgemeester Ray Nagin.

super_02_flood

Dan zijn er de verzekeringsmaatschappijen die weigeren de schade te vergoeden omdat ze die toeschrijven aan de overstroming en niet aan de orkaan. Winsthongerige bouwpromotoren die voor een prikje de grond willen inpalmen van de getroffen eigenaars (die het overigens niet altijd gemakkelijk hebben om hun eigendomsrecht te bewijzen). Spike Lee zoomt ook in op de berichtgeving in de media die de slachtoffers steevast bestempelden als ‘vluchtelingen’. Alsof ze niet alleen hun huis, maar ook hun Amerikaans burgerschap hadden verloren.

Families werden uiteengetrokken en geraakten elkaars spoor volledig bijster. Het leger dreef mensen die de stad probeerden te ontvluchten gewapenderhand terug. Slachtoffers hadden maanden na de ramp nog geen cent overheidssteun ontvangen. Die schrijnende tekortkomingen van de overheid op sociaal vlak staan in schril contrast met de miljarden die de oorlog in Irak opslorpt. En zou het ook kunnen dat het gebrek aan belangstelling van de overheid te maken heeft met het feit dat 70% van de inwoners van New Orleans Afro-Amerikanen zijn?

Maar niet Spike Lee dramt je al die boodschappen door de keel, wel de vele gewone mannen en vrouwen die hij aan het woord laat. Talking Heads. Indrukwekkend.

Voor mij minstens vier sterren!

 

 

15:59 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: when the levees broke, spike lee |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.