06-08-08

Nous ne vieillirons pas ensemble

41WDHYQEBWL__SS500_
Eindelijk begonnen aan de ronduit prachtig uitgegeven box Pialat Volume 1, dat negen schijfjes bevat met vooral het latere werk van de eigenzinnige Franse cineast Maurice Pialat (1925-2003). Naast Nous ne vieillirons pas ensemble (1972) steken in de box ook A nos Amours (1983), Police (1985), Sous le soleil de Satan (1987) en Van Gogh (1991). Ik heb voor dit koffertje destijds maar 25 euro betaald in de Mediamarkt, maar vandaag is het nauwelijks nog te vinden.

51BD3NB03PL__SS500_

Nous ne vieillirons pas ensemble is een natuurgetrouwe weergave van het geleidelijk uitdoven (zeg maar de doodstrijd) van een zes jaar durende relatie tussen Jean (vertolkt door Jean Yanne die er in Cannes de prijs voor beste mannelijke acteur voor kreeg) en zijn minnares Catherine (Marlène Jobert). Jean is een cineast en linkse intellectueel die niet veel om handen schijnt te hebben, behalve zijn minnares te kleineren, schofferen en zelfs frapperen (slaan, maar dat rijmt niet).

Waarom Catherine ondanks alles van die onsympathieke macho blijft houden, is voor mij een raadsel, maar ja, ook de liefde van Nancy voor Bill Sikes in Oliver! is mijn begrip altijd te boven gegaan. Het zal wel te maken hebben met seksuele aantrekkingskracht voor een orang-oetan, maar ik wijk af. In elk geval, van zodra Catherine Jean ‘minder graag ziet’, beginnen de krachtsverhoudingen te keren in het voordeel van de frêle minnares. Als zij uiteindelijk een definitief punt zet achter de relatie en met een ander trouwt, wordt Jean een emotioneel wrak dat bij iedereen steun zoekt: bij zijn echtgenote, de ouders van Catherine, haar grootmoeder.

Jean Yanne (wat een acteur!) had veel moeite om die onsympathieke bruut neer te zetten. Hij lag voortdurend in de clinch met de regisseur omdat hij moeite had met de dialogen en het fysische geweld. De autoscène waarin hij Catherine met de grond gelijkmaakt ("de enige reden waarom ik bij je blijf, is uit medelijden") en de scène waarin hij haar op een haar na seksueel aanrandt, zijn zo beklijvend dat men er 35 jaar later nog altijd over spreekt.

vieillirons

Nous ne vieillirons pas ensemble is vaak een aaneenschakeling van schijnbaar repetitieve scènes en dialogen, waarvan er zich heel wat in de auto afspelen. Toch blijft de film boeien omdat je te maken hebt met zeer herkenbare personages van vlees en bloed. Zelden ‘la condition humaine’ beter aan bod zien komen dan in deze Franse praatfilm, waarbij ik ook de bedenking wil maken dat ik heel wat moeite had om het Franse gefezel en gemompel te verstaan. Franse ondertitels hadden niet misstaan.

Bezien door de ogen van vandaag, lijkt Nous ne vieillirons pas ensemble bijna op een home video. Er wordt in de film zo naturel geacteerd dat het wel improvisatie lijkt. Toch stond elke dialoog tot in de puntjes op papier. Maurice Pialat was bezeten om een perfect realiteitsgehalte te bereiken. Zijn drang naar perfectionisme ging zo ver dat hij veruit een beroerte kreeg toen bleek dat het badpak van 'zijn' Catherine niet langer in de handel te verkrijgen was. Uiteindelijk stemde hij meesmuilend toe dat Marlène Jobert haar eigen bikini droeg.

Om te besluiten: als je niet houdt van Amerikaanse blockbusters die drijven op computeranimatie, bekijk dan Nous ne vieillirons pas ensemble. Een grotere tegenpool zal je niet vinden!

11:23 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nous ne vieillirons pas ensemble |  Facebook |

05-08-08

3:10 to Yuma

51Evob9ywlL__SS500_

Eindelijk nog eens een onvervalste, ouderwetse western. Ik heb echt genoten van de remake van 3:10 to Yuma door regisseur James Mangold (Walk the Line). Russel Crowe zet een onvergetelijke Ben Wade neer en treedt daarmee in de voetsporen van Glenn Ford die de schurk met verborgen blanke pit in 1957 vertolkte. Christian Bale speelt overtuigend Dan Evens, de kreupele oorlogsveteraan die voor 200 dollar de outlaw op de trein moet zetten naar de gevangenis van Yuma. Ook vermeldenswaard zijn Ben Foster als supergemene Charlie Prince, Peter Fonda als de onkreukbare Byron McElroy en de 15-jarige Logan Lerman als William, Dan Evens’ dapper zoontje.

3:10 to Yuma geeft alles wat je van een spannende western mag verwachten. Voor een keertje moest ik niet op mijn uurwerk kijken want de twee uur vlogen voorbij. Geweldige acteerprestaties die voor een deel te danken zijn aan het filmen op locatie in New Mexico (en niet voor een groen scherm in een studio in L.A.). Vooral de scènes tussen Crowe en Bale leveren vuurwerk op. Wat het realiteitsgehalte betreft, laat 3:10 to Yuma wel een paar serieuze steken vallen. Peter Fonda krijgt minstens twee kogels in zijn lijf, wordt onverdoofd geopereerd terwijl zijn ingewanden eruit puilen, maar galoppeert daags nadien vrolijk rond op zijn paard. Ook het einde dat ik hier niet wil verklappen is bij de haren getrokken en dan druk ik me mild uit. Maar het kan me niet schelen, ik heb me geamuseerd.

11_300dpi

De dvd bevat ook enkele interessante extra’s, zoals een twintig minuten durende documentaire over het maken van de film (Destination Yuma) en een piepkleine documentaire 'An Epic Explored' over het westerngenre. Bijzonder interessant vond ik ‘Outlaws, Gangs en Posses’, een minidocumentaire van nauwelijks dertien minuten waarin historici discuteren over hoe het in het oude westen er werkelijk aan toe ging, en hoe dun de lijn was tussen de outlaws en de ‘Pinkertons’ die er jacht op maakten. De outlaws waren veelal oud-strijders van de successieoorlog, te vergelijken met Vietnam-veteranen, die de steun genoten van de plaatselijke bevolking. Schietpartijen gebeurden meestal tussen twee man in een duel en eindigden zonder bloedvergieten omdat de mannen te zat waren om goed te mikken. Dat ze daar eens een film over maken!

En hier is de officiële trailer:

17:03 Gepost door Jean Lievens in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 3 10 to yuma |  Facebook |