dévédé

Nous ne vieillirons pas ensemble

2008-08-06T11:23:49+02:00

Eindelijk begonnen aan de ronduit prachtig uitgegeven box Pialat Volume 1, dat negen schijfjes bevat met vooral het latere werk van de eigenzinnige Franse cineast Maurice Pialat (1925-2003). Naast Nous ne vieillirons pas ensemble (1972) steken in de box ook A nos Amours (1983), Police (1985), Sous le soleil de Satan (1987) en Van Gogh (1991). Ik heb voor dit koffertje destijds maar 25 euro betaald in de Mediamarkt, maar vandaag is het nauwelijks nog te vinden.

Nous ne vieillirons pas ensemble is een natuurgetrouwe weergave van het geleidelijk uitdoven (zeg maar de doodstrijd) van een zes jaar durende relatie tussen Jean (vertolkt door Jean Yanne die er in Cannes de prijs voor beste mannelijke acteur voor kreeg) en zijn minnares Catherine (Marlène Jobert). Jean is een cineast en linkse intellectueel die niet veel om handen schijnt te hebben, behalve zijn minnares te kleineren, schofferen en zelfs frapperen (slaan, maar dat rijmt niet).

Waarom Catherine ondanks alles van die onsympathieke macho blijft houden, is voor mij een raadsel, maar ja, ook de liefde van Nancy voor Bill Sikes in Oliver! is mijn begrip altijd te boven gegaan. Het zal wel te maken hebben met seksuele aantrekkingskracht voor een orang-oetan, maar ik wijk af. In elk geval, van zodra Catherine Jean ‘minder graag ziet’, beginnen de krachtsverhoudingen te keren in het voordeel van de frêle minnares. Als zij uiteindelijk een definitief punt zet achter de relatie en met een ander trouwt, wordt Jean een emotioneel wrak dat bij iedereen steun zoekt: bij zijn echtgenote, de ouders van Catherine, haar grootmoeder.

Jean Yanne (wat een acteur!) had veel moeite om die onsympathieke bruut neer te zetten. Hij lag voortdurend in de clinch met de regisseur omdat hij moeite had met de dialogen en het fysische geweld. De autoscène waarin hij Catherine met de grond gelijkmaakt ("de enige reden waarom ik bij je blijf, is uit medelijden") en de scène waarin hij haar op een haar na seksueel aanrandt, zijn zo beklijvend dat men er 35 jaar later nog altijd over spreekt.

Nous ne vieillirons pas ensemble is vaak een aaneenschakeling van schijnbaar repetitieve scènes en dialogen, waarvan er zich heel wat in de auto afspelen. Toch blijft de film boeien omdat je te maken hebt met zeer herkenbare personages van vlees en bloed. Zelden ‘la condition humaine’ beter aan bod zien komen dan in deze Franse praatfilm, waarbij ik ook de bedenking wil maken dat ik heel wat moeite had om het Franse gefezel en gemompel te verstaan. Franse ondertitels hadden niet misstaan.

Bezien door de ogen van vandaag, lijkt Nous ne vieillirons pas ensemble bijna op een home video. Er wordt in de film zo naturel geacteerd dat het wel improvisatie lijkt. Toch stond elke dialoog tot in de puntjes op papier. Maurice Pialat was bezeten om een perfect realiteitsgehalte te bereiken. Zijn drang naar perfectionisme ging zo ver dat hij veruit een beroerte kreeg toen bleek dat het badpak van 'zijn' Catherine niet langer in de handel te verkrijgen was. Uiteindelijk stemde hij meesmuilend toe dat Marlène Jobert haar eigen bikini droeg.

Om te besluiten: als je niet houdt van Amerikaanse blockbusters die drijven op computeranimatie, bekijk dan Nous ne vieillirons pas ensemble. Een grotere tegenpool zal je niet vinden!

3:10 to Yuma

2008-08-05T17:03:36+02:00

Eindelijk nog eens een onvervalste, ouderwetse western. Ik heb echt genoten van de remake van 3:10 to Yuma door regisseur James Mangold (Walk the Line). Russel Crowe zet een onvergetelijke Ben Wade neer en treedt daarmee in de voetsporen van Glenn Ford die de schurk met verborgen blanke pit in 1957 vertolkte. Christian Bale speelt overtuigend Dan Evens, de kreupele oorlogsveteraan die voor 200 dollar de outlaw op de trein moet zetten naar de gevangenis van Yuma. Ook vermeldenswaard zijn Ben Foster als supergemene Charlie Prince, Peter Fonda als de onkreukbare Byron McElroy en de 15-jarige Logan Lerman als William, Dan Evens’ dapper zoontje.

3:10 to Yuma geeft alles wat je van een spannende western mag verwachten. Voor een keertje moest ik niet op mijn uurwerk kijken want de twee uur vlogen voorbij. Geweldige acteerprestaties die voor een deel te danken zijn aan het filmen op locatie in New Mexico (en niet voor een groen scherm in een studio in L.A.). Vooral de scènes tussen Crowe en Bale leveren vuurwerk op. Wat het realiteitsgehalte betreft, laat 3:10 to Yuma wel een paar serieuze steken vallen. Peter Fonda krijgt minstens twee kogels in zijn lijf, wordt onverdoofd geopereerd terwijl zijn ingewanden eruit puilen, maar galoppeert daags nadien vrolijk rond op zijn paard. Ook het einde dat ik hier niet wil verklappen is bij de haren getrokken en dan druk ik me mild uit. Maar het kan me niet schelen, ik heb me geamuseerd.

De dvd bevat ook enkele interessante extra’s, zoals een twintig minuten durende documentaire over het maken van de film (Destination Yuma) en een piepkleine documentaire 'An Epic Explored' over het westerngenre. Bijzonder interessant vond ik ‘Outlaws, Gangs en Posses’, een minidocumentaire van nauwelijks dertien minuten waarin historici discuteren over hoe het in het oude westen er werkelijk aan toe ging, en hoe dun de lijn was tussen de outlaws en de ‘Pinkertons’ die er jacht op maakten. De outlaws waren veelal oud-strijders van de successieoorlog, te vergelijken met Vietnam-veteranen, die de steun genoten van de plaatselijke bevolking. Schietpartijen gebeurden meestal tussen twee man in een duel en eindigden zonder bloedvergieten omdat de mannen te zat waren om goed te mikken. Dat ze daar eens een film over maken!

En hier is de officiële trailer:

Once upon a Mattrass

2008-07-29T14:15:27+02:00

De tv-film ‘Once upon a Mattrass’, geregisseerd door Kathleen Marshall, is gebaseerd op een Broadway hit van Mary Rodgers uit 1959, met Carol Burnett in de hoofdrol. Ook in de film is de verrukkelijke Amerikaanse comédienne te zien, maar dan als de gemene Queen Aggravain. Alleen voor de verschijning van de toen 72-jarige actrice is de film meer dan de moeite waard.

Once Upon A Mattress is gebaseerd op het populaire sprookje ‘De prinses op de erwt’ van Hans Christian Andersen. Het verhaal speelt zich af in een fictief koninkrijk waar de gemene Queen Aggravain (Carol Burnett) en haar stomme (in de zin van niet kunnen speken) echtgenoot Koning Sextimus (Tom Smothers) de scepter zwaaien. Queen Aggravain is het soort moederkloek dat geen enkel meisje goed genoeg vindt voor haar zoon Prins Dauntless the Drab (Dennis O’Hare). Elke huwbare prinses stelt ze voor onmogelijke opdrachten. Zo luidt de laatste vraag uit de test voor prinses nr. 12: “Wat was de middelste naam van de schoondochter van de beste vriend van de smid die het zwaard smeedde dat het beest doodde?” Het wicht zat er één lettertje naast en buisde. Zo geraakt de prins natuurlijk nooit aan zijn grief, maar er is meer. Zolang hij niet gehuwd is, mag niemand anders in het koninkrijk trouwen.

De poppen gaan helemaal aan het dansen wanneer Sir Henry (Matthew Morrison), de belangrijkste ridder aan het hof, ontdekt dat zijn vriendinnetje Lady Larken (Zooey Deschanel) zwanger is. Hij gaat koortsachtig op zoek naar de laatste prinses van het rijk en keert terug met prinses Winnifred (Tracey Ullman), een slordige wildebras die het hart van de radeloze prins echter meteen harder doet bonzen, tot afschuw van zijn moeder. De Queen, bijgestaan door haar tovenaar (Edward Hibbert), bedenkt meteen een snood plan om ook Winnifred uit te schakelen. De prinses moet bewijzen dat ze gevoelig genoeg is. De Queen verbergt de kleinste erwt van het koninkrijk onder haar bed, bestaande uit 20 opeengestapelde matrassen. Alleen als de nietsvermoedende prinses de slaap niet kan vatten, zal ze haar gevoeligheid bewijzen en kunnen trouwen met de prins.

Om zeker te zijn, stort ze Winnifred eerst nog in een uitputtingsslag op de dansvloer, dient nog een brouwsel van warme melk met opium op als slaapmutsje en laat de tovenaar een slaapliedje zieken (in een waanzinnige scène). Winnifred doet echter geen oog dicht omdat Koning Sextimus, die de snode plannen van zijn echtgenote heeft afgeluisterd, de bovenste matrassen vol scherpe voorwerpen en wapentuig heeft laten steken. Eind goed, al goed.

Grote cinema is Once upon a Mattrass zeker niet. Het blijft in de eerste plaats verfilmd toneel. Maar de vertolkingen zijn heerlijk. Burnett is ronduit schitterend (en ziet er ook schitterend uit, ondanks de wansmakelijke, ridicule en kitscherige kledij) en zingt als de beste. Ook de toen 46-jarige Tracey Ullman zet een stevige (!)Winnifred neer. De redelijk hoge leeftijd van de geliefden (Dennis O’Hare was 43) geeft een extra absurditeit aan de hoge eisen van de koningin. Ook Edward Hibbert (die de meesten onder ons kennen als Gil Chesterson, de verwijfde culinaire criticus uit Frasier) is een showsteler. Je bescheurt je wanneer hij uitgedost als bonte vogel met getuite lippen een slaapliedje zingt (ka, ka, ka, ka…) als genadeslag om de prinses in slaap te krijgen. Tot slot is er opstormend talent Matthew Morrison (foto boven) die in 2007 nog te zien was in het geflopte Music en Lyrics, een musical met muziek van de Beatkes.

Matthew Morrison en Zooey Deschanel

Li'l Abner

2008-07-28T15:01:07+02:00

Er zijn zo van die musicals die te Amerikaans zijn om hier enige bekendheid te genieten. De dvd Li’l Abner is dan ook alleen te verkrijgen in zone 1-formaat. De film is een haast letterlijke verfilming van de gelijknamige Broadway musical uit 1956, zelf gebaseerd op de populaire strip van Al Capp. Dat betekent: cartooneske figuren, bordkartonnen decors en slechts enkele ‘locaties’. De recent overleden Michael Kidd (1915-2007) tekende voor de indrukwekkende choreografie.

Door de ogen van vandaag zou Li’l Abner niet misstaan in ‘The Celluloid Closet’, een documentaire over 100 jaar homoseksualiteit in de Amerikaanse film. Vooral op het einde wanneer de tot bodybuilders getransformeerde dorpelingen enkel aandacht hebben voor zichzelf en elkaar. Maar voor we zover zijn, eerst het verhaal in een notendop. Li'l Abner Yokum (Peter Palmer) is een knappe spierbundel met een hart van goud maar een brein van de grootte van een erwt. Ander minpuntje: hij is meer geïnteresseerd in luilammen en vissen met zijn vrienden dan in zijn vriendinnetje Daisy Mae (Leslie Parrish).

De regering pikt hun dorp Dogpatch uit als testgrond voor de atoombom omdat ze het de meest nutteloze gemeente van de VS vinden. De dorpelingen reageren eerst laaiend enthousiast, tot de echte betekenis tot ze doordringt en ze er een stokje willen voor steken. De enige manier waarop ze de snode plannen van de regering echter kunnen doorkruisen, is door aan te tonen dat er wel degelijk iets nuttigs is aan hun dorp. En wat blijkt? Li’l Abner heeft zijn spierbundels en knappe verschijning enkel te danken aan Yokumberry Tonic, een brouwsel dat zijn oude Mammy hem sinds zijn geboorte dagelijks toedient. De drank wordt uitgetest op een aantal lelijkerds van het dorp, die stuk voor stuk veranderen in adonissen. Perfecte studs, eeuwig jong en mooi, maar er is één nadeel: ze zijn totaal niet meer geïnteresseerd in romantische liefde.

Peter Palmer herneemt in de film de titelrol. Hij doet denken aan de lieve versie van de gemene Gaston uit Beauty and the Beast. Ook andere spelers deden hun Broadway vertolking over in de film: Joe E. Marks als Pappy Yokum, de toen 27-jarige Billie Hayes (die vooral roem oogstte in H.R. Pufnstuf als Whichiepoo) als Mammy, Stubby Kaye als Marryin' Sam en Bern Hoffman als Earthquake McGoon… De film is vooral de moeite waard voor de uitzinnige dansnummers op muziek van Johnny Mercer en Gene DePaul en gechoreografeerd door Michael Kidd (die ook tekende voor de dansnummers in o.a. Guys and Dolls en Finian’s Rainbow).

Volwassenen die het kind in zich hebben bewaard en verder zien dan de cartooneske vertolkingen, zullen zeker de absurde en soms bijtende humor weten te appreciëren. Tot slot duiken in de film sporadisch een aantal oude bekenden op, zoals Jerry Lewis en de toen volstrekt onbekende Valerie ‘Rhoda’ Harper.

Star!

2008-07-27T10:15:07+02:00

Blij dat ik de film gezien heb, met nadruk op heb. Volgens Hitchcock is drama niets anders dan het leven, met de saaie stukjes eruit geknipt. Helaas voor Star! vergat Robert Wise er een dik uur pellicule uit weg te knippen. Julie Andrews is geweldig, maar loopt verloren in een nogal warrig script dat weinig ruimte laat voor empathie met de hoofdpersonages. Hoewel het wel moet gezegd: Danniel Massey zet een geweldige Noel Coward neer. Een andere plus is dat de film geen conventionele musical is waarin de spelers midden een conversatie een pirouette draaien en in een lied uitbarsten. Alle muzikale nummers worden, net als in Cabaret, opgevoerd in het theater (of tijdens de repetitie).

Nu, voor fans van Julie Andrews (en daar reken ik mezelf bij) en het muzikale theater (sic) blijft Star een festijn, ook al is het er een met indigestie achteraf. Het verrukkelijke van Julie Andrews is dat ze altijd haar schitterende zelf blijft. Maar dat is ook haar zwakte. Je ziet Julie Andrews, nooit het personage –in dit geval de legendarische Broadway actrice Gertrude Lawrence- dat ze vertolkt. Zelfs als egocentristische bitch met kapsones blijft Julie… euh… Julie.

Als biografie van Gertrude Lawrence schiet Star tekort. Maar goed, dat was ook niet de bedoeling van Robert Wise, die een musical wou brengen gebaseerd op het leven van de ster tussen de twee wereldoorlogen in (Jammer, want Gertrude lag mede aan de basis van The King and I en was de eerste Anna on stage; ze overleed echter aan leverkanker in 1952, het jaar waarin ze een Tony in de wacht sleepte voor die rol). Toch vraag ik me af waarom de film een loopje neemt met de mannen in het leven van de musicalster. Haar eerste man in de film heet Jack Roper en is niet veel ouder dan zij. In werkelijkheid heette hij Frank Gordon-Howley en was twintig jaar ouder. De bankier die ze later in de film ontmoet heette Bert Taylor, niet Ben Michell.

Maar goed, dat alles doet niets af van het feit dat sommige muzikale nummers (van Cole Porter, George Gershwin en Noel Coward) tot de top van het genre behoren. Ook de decors, kostuums en historische reconstructie van het interbellum zijn verbluffend. De regisseur (Robert Wise), producer (Saul Chaplin) en ster (Julie Andrews) zijn dezelfde als die van The Sound Of Music (1965). Maar een winnend team was het deze keer niet. Net als Doctor Dolittle (1967) en Hello Dolly (1968) flopte Star! grandioos aan de kassa. Die drie films worden dan ook de doodgravers van het genre beschouwd en voor de twijfelaars gaf Mame in 1974 de genadeslag.

De veelzijdige Robert Wise noemt het floppen van Star een van zijn grootste teleurstellingen. Hij vindt dat zijn film tot een van de beste musicals van Hollywood behoort. Dat lijkt me sterk overdreven en een tikje onbescheiden. Maar de dvd (jammer van de spuuglelijke hoes) is voor een habbekrats te koop en als je de drie uur niet kan uitzitten, bekijk de film dan met de commentaartrack van de oude meester en leer iets bij.

Finian’s Rainbow

2008-07-26T11:42:18+02:00

Als musicalliefhebber (nee, ik schaam me niet) moet ik tot mijn grote scha en schande bekennen dat ik niet vertrouwd was met Finian’s Rainbow. De verfilming van deze Broadwayhit uit 1947 is echter meer dan de moeite waard, als je ten minste opgewassen bent tegen het (gebrek aan) ritme van cinema anno 1968. Ik geef 5 goede redenen:

1. De regisseur

Finian’s Rainbow is de eerste film van de bij leven legendarische regisseur Francis Ford Coppola, die met de Godfather lang op 2 prijkte van de IMDB- top 250 (recent aangevoerd door The Dark Knight). Naar eigen zeggen aanvaardde Coppola de opdracht om indruk te maken op zijn vader. Coppola was de jongste snaak op de set. De getalenteerde regisseur wou het traditionele musical zo goed mogelijk respecteren door zo min mogelijk te experimenteren, en dat komt de kwaliteit van de film helaas niet ten goede.

2. De score

De muziek is fantastisch. Veel melodieën klonken me verrassend bekend in de oren, zonder ze echt te (her)kennen. Op eentje na: Old Devil Moon.

En misschien ook Look to the Rainbow. En How Are Things In Glocca Morra. En…

3. Fred Astaire

De bijna 70-jarige Fred Astaire speelt hier voor het laatst een grote musicalrol (als je zijn presentatie van That’s Entertainment er niet bijtelt). Alleen al voor de sierlijkheid van zijn bewegingen zou Finian’s Rainbow verplichte kost moeten zijn voor elke discoganger en bejaarde. Eat your hart out, Michael Jackson. By the way, Astaire vertrouwde Coppola toe dat voor bepaalde dansnummers uit zijn films van de jaren 30 en 40 soms acht maanden repetitie aan vooraf gingen. Daarom leek het allemaal zo ‘naturel’.

4. Tommy Steele

Tommy Steele, ooit de Britse Elvis genoemd (waarom is voor mij een groter raadsel dan de Moai van de Paaseilanden), levert hier een irreële, cartooneske “acteer”prestatie. Van zodra hij verschijnt, zuigt hij alle aandacht van het scherm naar zich toe. Meer tand dan gezicht. Vandaag zou hij waarschijnlijk digitaal worden ingevuld, want zo worden ze niet meer gemaakt.

5. Petule Clark

Petula Down Town Clark bewijst hier dat ze meer is dan een verbluffend goede zangeres. Niet veel, maar toch.

en nog eentje

I Now Pronounce You Chuck & Larry

2008-07-08T11:03:01+02:00

Mmm… Over die weet ik weet niet goed wat denken. ‘I Now Pronounce You Chuck & Larry’ (2007) is een zeer succesvolle (lees: platvloerse) Amerikaanse comedy, doorspekt met homoclichés die zelfs voor camp- en cultliefhebbers ver over de schreef gaan. Gay culture gezien door een heterobril. Het is zoals met jodenmoppen. Verteld door een jood mag je ongegeneerd lachen. Is de grollenmaker niet-jood, dan is antisemitisme nooit ver weg.

De grappen over homostereotiepen zijn dan ook zelden grappig en helemaal gortig vindt ik het einde waarin een kus tussen twee heteromannen wordt voorgesteld als het meest weerzinwekkende dat hen kan overkomen. Het stereotiepe sissyzoontje van Larry die al tapdansend luidkeels ‘Anything You Do I Can Do Better’ uit ‘Annie Get Your Gun’ kweelt is zo afgekeken van zijn toch veel pienterder evenknie Justin uit Ugly Betty.

Anderzijds wordt de gay cause niet echt geweld aangedaan, wel integendeel. De clichés zijn wat ze zijn, maar homohaters komen er euh… bekakt uit. Aan het eind van de film zijn zelfs de grootste homofobe brandweerlui bijgedraaid. In die zin kan een succeskraker als Chuck&Larry meer doen voor de goede zaak als artistieke, politiek correcte meesterwerken waar geen kat naar komt kijken. En Brokeback Mountain dan? Trust me, die prent had een ander doelpubliek.

Voor degene die de film gemist hebben: ik heb de dvd voor 5 euro op de kop getikt in de Media Markt. En hier is de trailer:

Company, a Musical Comedy

2008-06-28T10:17:24+02:00

Vorig jaar nog op Broadway, vandaag uit op DVD: de revival van de geniale musical Company van Stephen Sondheim, met Raúl Esparza in de hoofdrol. Goed voor 246 voorstellingen, drie Tony’s (Beste Revival van een musical, beste acteur in een musical en beste regisseur van een musical) en een hele reeks Drama Desk Awards.

Company is zowel op het gebied van plot (relaties), structuur (niet lineair) als muziek (Stephen ‘Sweeney Todd’ Sondheim, wat wil je?) baanbrekend. Het ‘verhaal’ draait rond Bobby, een vrijgezel die als de dood is voor een vaste relatie en aan de vooravond van zijn 35ste in een soort van existentiële crisis verzeild geraakt. Hij wordt geconfronteerd met vijf bevriende koppels en drie vriendinnen. De musical volgt echter geen logisch opgebouwd verhaal, maar is een aaneenrijging van korte sketches in willekeurige volgorde die verband houden met Bobby’s verjaardag.

Company is de eerste musical die handelt over volwassen problemen en waarbij de liedjes de karakters van de spelers illustreren zonder het verhaal vooruit te stuwen. En wat voor nummers! Company, Little Things You Do Together, You Could Drive A Person Crazy, Another Hundred People, Getting Married Today, Barcelona, Ladies Who Lunch en Being Alive.
George Firth schreef het boek, dat oorspronkelijk Threes heette, in elf aktes en had daarbij Kim Stanley in het achterhoofd als een van de hoofdrolspeelsters. Via Harold Prince belandde het boek op de tafel van Sondheim. De musical opende op 26 april 1970, met een schitterende Elaine Stritch als Joanne, en hield het 705 voorstellingen vol. Een documentaire over de opnames van de soundtrack is verkrijgbaar op dvd, helaas enkel in zone 1.

De remake kan je bewonderen op een zone 2-schijfje. Raúl Esparza is ronduit schitterend in de rol van Bobby. Hij speelt met een naturel die zeldzaam is en zingt prachtig. Ook de rest van de cast levert een topprestatie. Alleen Barbara Walsh als Joanne stelde me ietwat teleur. Op de dvd-versie zingt ze ronduit vals (het begin van The Little Things... is niet te aanhoren) en hoewel ze een fantastische uitstraling heeft, bezondigt ze zich soms aan overacting. Op artistiek vlak mag je Company gerust een unicum noemen. Sober decor en belichting, en net als in de revival van Sweeney Todd (helaas niet uit op dvd, tenzij de concertuitvering met Patti LuPone en George Hearn) ) zorgen ook in Company de artiesten zelf voor de muzikale begeleiding.

Voor de rest: kristalheldere, sober gebrachte beelden waarbij alle aandacht van de camera uitgaat naar de expressies van de artiesten, een onberispelijk geluid maar helaas, helaas: geen extra’s. Een interview met Sondheim en de performers was hier zeker op zijn plaats geweest.

The Sondheim Collection

2008-06-19T22:44:55+02:00

Goed nieuws voor de liefhebbers van Stephen Sondheim. Na de succesvolle verfilming van Sweeney Todd (wel meer Tim Burton dan Stephen Sondheim, maar ja, het is een film gebaseerd op een musical en geen verfilming van een musical), komen steeds meer musicals van Sondheim uit op dvd in zone 2. Zo is er ‘The Sondheim Collection’ die vier meesterwerken bevat. De box ziet er precies uit als de Amerikaanse evenknie, maar telt helaas twee schijfjes minder: ‘Passion’ (met de heerlijke Marin Mazzie) en ‘A Celebration at Carnegie Hall’. Wat biedt de zone 2-box dan wel?

Follies in Concert

Pas op: niet de Broadway Show en eigenlijk zelfs niet de volledige concertuivoering die plaatsvond in 1985, maar een documentaire over de repetities, gevolgd door de hoogtepunten van het concert. Follies (1971) is een verbluffende musical met bloedmooie muziek (Broadway baby, In Buddy’s Eyes, I‘m Still Here, Losing My Mind…), die ondanks 522 voorstelling er niet slaagde om uit de kosten te geraken. Redenen waren het majestueuze decor, de schitterende kostuums en een dubbele cast (voor elke rol was een jonge en een oudere ster gecast omdat Sondheim niet wilde dat jonge acteurs werden geschminkt om ze ouder te maken - kwestie van geloofwaardigheid). Voor de eenmalige opvoering in het Lincoln Centre van New York kregen de artiesten welgeteld vier dagen tijd om te repeteren. Maar wat voor artiesten: Barbara Cook, George Hearn, Mandy Pantinkin, Elaine Stritch, Betty Comdon & Adolph Green, Carol Burnett en Lee Remick. Een dvd om van te smullen. En… ook Follies wordt verfilmd!

Sunday in the Park with George

Verfilming voor TV uit 1986 van de briljante musical ‘Sunday in the Park with George’, met Mandy Pantinkin en Bernadette Peeters in de hoofdrollen. In deze musical, oorspronkelijk Off-Broadway gebracht, komt het beroemde schilderij van de pointillistische schilder George Seurat ‘Un dimanche après-midi à l'Ile de la Grande Jatte’ stukje bij beetje tot leven. Sondheim won er in 1985 de Pullizer Prijs voor drama mee. Een verkenning van kunst, liefde en bezetenheid. Ook een onbetwistbaar meesterwerk.

Into the Woods

Wel, wat kan ik zeggen? Voor mij de leukste musical van Sondheim. Een sprookje voor volwassenen, waarin Roodkapje en de Boze Wolf (Hello Little Girl) door het bos flaneren naast Jaak (van de Bonenstaak), Assepoester en een hele batterij andere sprookjesfiguren. Bijzonder grappig en prachtige muziek. Met Bernadette Peeters als rappende heks, Joanna Gleason als bakkersvrouw en de onweerstaanbare Barbara Bryne als Jaaks moeder.

Sweeney Todd in Concert

Wie twijfelt aan de muzikale kwaliteiten van Sondheim (de Humo criticus wou bij het horen van de score van de Burton-verfilming zelf naar het scheermes grijpen – ik heb mijn abonnement meteen opgezegd, maar dat is een ander verhaal) moet zeker deze versie van Sweeney Todd bekijken en vooral beluisteren. De film van Tim Burton vind ik weliswaar geslaagd (hoewel teveel expliciete grand guignol naar mijn smaak), maar de stemmen van Johnny Depp (die nochtans niet slecht zingt) en Helena Bonham Carter zijn te zwak voor de machtige score. De concertuitvoering van 2001 met George Hearn en Patti ‘Evita’ Lupone’ is een mooi tegengewicht.

Ugly Betty, Adorable Justin

2008-04-28T13:25:39+02:00

Weeds, Damages, Big Love, The Wire… blijven waardige opvolgers van ijzersterke Amerikaanse drama- & comedyseries zoals de Sopranos, Sex & the City, Six Feet Under… Naar mijn smaak hoort Ugly Betty in dat rijtje echter niet echt thuis. Daarom is het scenario te ongeloofwaardig, de personages te cliché en het geheel, tja, nogal kinderachtig. Meer Cruella De Ville dan Tony Soprano. Meer Chitty, Chitty, Bang Bang dan Chicago. Meer Disney dan HBO.

Om te beginnen Ugly Betty zelf. America Ferrera is in het echte leven een knap ding (zie foto) dat voor de rol van Betty een lompe montuur, wansmakelijke beugel, plomp kapsel en spuuglelijke kleren kreeg aangemeten. Iemand mooi lelijk maken is niet echt overtuigend, zeker in Amerika waar looking good net geen wettelijke verplichting is. Verdienen lelijke actrices dan geen kans?

Nu ja, misschien wordt het lelijke eendje ooit nog een mooie zwaan, maar zover zijn we nog niet. In elk geval doet de casting van Americana Ferrera me een beetje denken aan die van Anna Karen als de wanstaltige Olive (zie foto boven) in ‘On the Buses’, de Britse sitcom uit 1969. Wat voor mij ook niet goed werkt, is de mix tussen extreem karikaturale (Wilhelmina Slater, Marc St. James) en meer realistische personages (Ignacio Suarez, Bradford Meade), of de verschijning van de beeldschone Rebecca Romijn als doodgewaande transseksuele broer.

Gelukkig heeft Ugly Betty ook goede kanten. De look is Amélie-Poulain-fantastisch en eens je het jeugdfilmgehalte ervan hebt aanvaard, is de reeks best te genieten. Maar in tegenstelling tot Damages die ik in twee avonden tot een gat in de nacht verslond, krijg ik van meer dan twee afleveringen Ugly Betty indigestie. Er zijn twee personages waarvan ik echter niet genoeg kan krijgen: Constance Grady van de immigratiedienst, die het helaas maar vier afleveringen volhield, en vooral Justin Suarez, het twaalfjarige op mode en musical verslingerde neefje van Betty. Een sissyboy dat met baard in de keel en kokette danspasjes de grootste homoclichés weliswaar bevestigt, maar ze ook onweerstaanbaar aanvaardbaar en sympathiek maakt voor het grote publiek. Mark Indelicato is dan ook heel snel uitgegroeid tot absolute oogappel van vrouwelijk Amerika (in de ruimste zin van het woord).

When the Levees Broke

2007-09-24T15:59:48+02:00

Het is twee jaar geleden dat de orkaan Katrina het swingende New Orleans herschiep in een moderne versie van Atlantis. Met bijna 80% van de stad onder water en de meeste inwoners op de vlucht, zag het er een moment naar uit dat de geboorteplek van de jazz definitief van de aardbol verdwenen was.

Over de ramp van augustus 2005 maakte de sociaal bewogen Amerikaanse cineast Spike Lee een sober maar ijzersterk document, met in de hoofdrol: de inwoners van New Orleans. In tegenstelling tot Michael Moore die zijn documentaires zelf voor een stuk ontkracht door er cynische opmerkingen aan toe te voegen, beperkt Spike Lee zijn commentaar tot de bonustrack. Geen sinecure als je weet dat zijn document meer dan vier uur in beslag neemt (plus nog eens 97 minuten bonusinterviews exclusief voor de dvd). Ontroerende, sterke, maar ook humoristische getuigenissen worden afgewisseld met archiefbeelden van de ramp en tv-interviews van de belangrijkste vertegenwoordigers van de overheid, die zichzelf de das omdoen.

When the Levees Broke (Toen de Dijken Braken) brengt in vier acts het verhaal van de Apocalyps: de komst van de orkaan, de ramp, de hemeltergende nasleep en de schuchtere wederopbouw. Ook wie de catastrofe en de gevolgen destijds nauwlettend heeft gevolgd in de media, krijgt in deze documentaire niet alleen een welgekomen opfrisbeurt van het geheugen, maar ook een boel informatie die nooit eerder is doorgedrongen.

Spike Lee drukt je met de neus op het onrecht aan de hand van feiten: de lamentabele staat van de dijken, het tergende trage optreden van de hulpverlening (5 volle dagen tot de eerste hulp opdoemde!), de incompetentie van de regering Bush en Michael Brown, directeur van FEMA (Federal Emergency Management Agency). De wereldvreemdheid van moeder Bush (“geef toe, de meeste slachtoffers waren zo arm dat ze er nu beter aan toe zijn dan voor de ramp”), het cynisme van burgemeester Ray Nagin.

Dan zijn er de verzekeringsmaatschappijen die weigeren de schade te vergoeden omdat ze die toeschrijven aan de overstroming en niet aan de orkaan. Winsthongerige bouwpromotoren die voor een prikje de grond willen inpalmen van de getroffen eigenaars (die het overigens niet altijd gemakkelijk hebben om hun eigendomsrecht te bewijzen). Spike Lee zoomt ook in op de berichtgeving in de media die de slachtoffers steevast bestempelden als ‘vluchtelingen’. Alsof ze niet alleen hun huis, maar ook hun Amerikaans burgerschap hadden verloren.

Families werden uiteengetrokken en geraakten elkaars spoor volledig bijster. Het leger dreef mensen die de stad probeerden te ontvluchten gewapenderhand terug. Slachtoffers hadden maanden na de ramp nog geen cent overheidssteun ontvangen. Die schrijnende tekortkomingen van de overheid op sociaal vlak staan in schril contrast met de miljarden die de oorlog in Irak opslorpt. En zou het ook kunnen dat het gebrek aan belangstelling van de overheid te maken heeft met het feit dat 70% van de inwoners van New Orleans Afro-Amerikanen zijn?

Maar niet Spike Lee dramt je al die boodschappen door de keel, wel de vele gewone mannen en vrouwen die hij aan het woord laat. Talking Heads. Indrukwekkend.

Voor mij minstens vier sterren!

The Great Global Swindle

2007-09-20T10:40:38+02:00

Vandaag beweren dat de mens niet verantwoordelijk is voor de opwarming van de planeet, is voldoende om je te veroordelen tot idioot of Bush-aanhanger, wat eigenlijk hetzelfde is. Toch is dat de stelling die verdedigd wordt in The Great Global Swindle, een antwoord van BBC Channel 4 op An Inconveniant Truth van Al Gore.

Doorheen de documentaire draaft een hele resem wetenschappers die de algemeen aanvaarde stellingen over de menselijke verantwoordelijkheid voor de opwarming van de planeet weerleggen. Volgens hen is niet koolstofemissie maar wel actievere zonneactiviteit verantwoordelijk. Vooral interessant zijn de bedenkingen van Nigel Calder, wetenschappelijk publicist en voormalige hoofdredacteur van de New Scientist. In 1974 werkte hij aan een BBC-serie over de rampzalige gevolgen van… de wereldwijde afkoeling! Een nieuwe ijstijd gluurde toen achter het hoekje. Wereldwijde temperatuurdalingen sinds 1945 schenen die stelling te bevestigen. En: die afkoeling viel precies samen met de naoorlogse economische boom, verantwoordelijk voor een explosieve groei van koolstofuitstoot in de atmosfeer.

De geschiedenis van de aarde is er een van voortdurende klimaatveranderingen, ook in de recente menselijke geschiedenis. De documentaire wijst op een warme periode in de middeleeuwen, toen wijnranken groeiden in Londen, maar ook een mini-ijstijd, toen de Thames er elk jaar bevroren bijlag (denk ook aan de wintertaferelen van Bruegel).

Verder toont de documentaire aan dat de stijging van koolstof in de atmosfeer de opwarming niet voorafgaat, maar volgt! Bovendien vormt koolstof maar een kleine fractie van de broeikasgassen: bijna 99% is afkomstig van vulkanen, dieren en planten. Er is ook niets nieuws aan het smelten van de poolkappen, die voortdurend inkrimpen en uitbreiden; of aan plaatselijke stijgingen van het zeeniveau.

Vanwaar dan al die heisa? Ook op die vraag probeert de documentaire een antwoord te geven. Een van de eerste politici die de theorie van opwarming door koolstofuitstoot zou omarmd hebben, blijkt niemand minder dan Margareth Thatcher. De Iron Lady wou de macht van de mijnwerkers breken. Bovendien had ze geen vertrouwen in de oliebevoorrading vanuit het Midden-Oosten. Ze was felle voorstander van kernenergie en het apocalyptische toekomstbeeld van een warmere aarde door koolstofemissie, veroorzaakt door de mens, stond haar wel aan. De algemeen gangbare theorie over de klimaatopwarming past verder ook prachtig in het kraam van degene die zich kanten tegen de industrialisering van de derde wereld. Tot slot is de gangbare opwarmingstheorie big business geworden.

Natuurlijk heeft de documentaire van Martin Durkin heel wat deining en controverse veroorzaakt. Alvast één wetenschapper die eraan meewerkte, heeft zich ervan gedistantieerd omdat zijn uitingen door behendig knip- en plakwerk verdraaid werden weergegeven (hetzelfde argument dat andere wetenschappers de Gore-documentaire hebben verweten). En veertig klimaatexperts wijzen in een open brief aan de makers op zeven belangrijke misvattingen. De hoofdstelling, namelijk dat de opwarming het gevolg zou zijn van de activiteit van zonnevlekken, vegen ze helemaal van tafel.

Wat er ook van zij, het minste dat je uit de Grote Zwendel kunt leren, is dat de wetenschappers lang niet zo unaniem zijn als Al Gore ons wil doen geloven. Je kunt je overigens ook de vraag stellen waarom een voormalige vice-president van de grootste kapitalistische macht ter wereld zich ontpopt tot ’ s werelds beroemdste milieuactivist.

Daarmee wil ik niet zeggen: ‘het is allemaal quatsch’… Fossiele brandstoffen zijn niet onbeperkt, industriële en andere vervuilingen zijn redenen genoeg om de milieuproblematiek uit te roepen tot een van de grootste uitdagingen van de mensheid. Maar het zou de anti-globalisten ook niet misstaan om ook eens de economische belangen te onderzoeken die achter de huidige opwarmingsheisa en de milieu- (en kern!)industrie schuilen.

Voor mij drie sterren...