04-07-07

Battlestar Galactica: alleen met spacecake genietbaar

51KkKFGn4uL__SS500_

Volgens Focus Knack is de Amerikaanse sf-reeks Battlestar Galactica “Het allerbeste wat er in 2007 op televisie te zien zal zijn. So Say We All.” All? Speak for yourself!

 

Aangepord door de positieve recensie, die de reeks even spannend noemt als ‘Lost’, even politiek als ‘The West Wing’ en even complex als de ‘Sopranos’, kocht ik in mijn overmoed meteen de twee eerste seizoenen. Met veel moeite heb ik beide uitgezien. Alleen mijn ergernissen en onbedoelde lachsalvo’s hielden me wakker.

 

bsg_season3

 

Manke vergelijkingen

 

Nu ja, ik had het kunnen weten. Laten we beginnen met ‘even spannend als Lost’. Ook de hype rond dat feuilleton is volledig aan mij verloren gegaan. De serie barst van onuitgewerkte en bij de haar gesleurde plotwendingen, ergerlijke flashbacks die telkens weer een domper zetten op de spanning en onsympathieke personages. Lost spannend? Als mijn broek na een zware maaltijd. Batllestar kreunt onder verwarrende vuurgevechten tussen plastieken ruimteschepen, met tussendoor close-ups van gehelmde personages die ‘fracking nice one!’ uitschreeuwen. In de kalmere scènes kramen antipathieke personages minimalistische onzin uit, meestal peinzend voor zich uitstarend. En ik die een zucht van verlichting slaakte toen Ingmar Bergman stopte met films maken.

 

‘Even politiek als de West Wing.” Er valt veel te zeggen over het realiteitsgehalte van een serie waarin een Nobelprijswinnaar economie president wordt van de Verenigde Staten, maar goed, de reeks is scherpzinnig en barst van de vinnige dialogen. En je krijgt een kijkje achter de schermen van het Witte Huis. De politiek in Battlestar Galactica is er een flauw doorslagje van, maar omdat het verhaal zich afspeelt in de ruimte en in een verre toekomst, is elke gelijkenis met de hedendaagse Amerikaanse politiek compleet idioot.

 

Over de vergelijking met de Sopranos wil ik wegens gezondheidsredenen niet verder uitwijken.

 

galactica_02_1024x768

 

Een machtstrijd in Dendermonde

 

De makers van Battlestar Galactica bestempelen hun creatie als ‘naturalistische sciencefiction’. Dat naturalisme proberen ze te bereiken met schokkende camerabewegingen (afgekeken van the Shield), ‘echte mensen’ en ‘realistische settings en rekwisieten’ zoals daar zijn piepende microfoons, cassetterecorders, elektrische stekkers, pistolen en machinegeweren, metalen deuren die je sluit met een draaiwiel enzovoort. Voor mij maken al die herkenbare attributen de show niet naturalistisch, maar volstrekt infantiel. Onze ruimtevaarders bezitten de technologie om sneller dan het licht te ‘jumpen’ (floep, ze zijn weg), maar als Starbuck revalideert na een ongeval mag ze een tijd niet vliegen omdat ze onvoldoende kracht heeft in haar been om het schip te besturen (Hoe? Met trappers?)

 

Diezelfde nonsens geld voor de hele plot. Om te beginnen: de volledige mensheid is uitgeroeid, op een goede 47.000 man na. Een beetje meer dan Dendermonde, iets minder dan Moeskroen. Die gemeenschap, verdeeld over een gevechtship en een onbepaald aantal burgertuigen, wordt geleid door een president, vicepresident en een quorum van 12 (naar het voorbeeld van de apostelen). Hun macht wordt dan weer van tijd tot tijd betwist door het leger. Uiteindelijk pleegt admiraal Adama een staatsgreep en zwiert de president achter de tralies (ja, een echte gevangenis met tralies in een ruimteschip).

 

Als ze vrijkomt, volgt een persconferentie in de beste traditie van het Witte Huis. Achter haar prijkt het embleem van de Verenigde Koloniën dat verdacht veel op dat van de VS lijkt. Tientallen schreeuwende, over elkaar kruipende journalisten proberen een microfoon onder haar neus te duwen. In de ruimte! Voor een gemeenschap die kleiner is dan die van Roeselare. Voor welke kranten schrijven ze? Waar worden die gedrukt? Of zijn het allemaal tv-reporters? Maar waar zijn dan de camera’s?

 

event_730103

 

 

Een andere dijenkletser: in episode ‘The Captain’s Hand’ uit het tweede seizoen offert de gezagsvoerder (Barry Garner, vertolkt door John Heard) van het eerder verloren gewaande ruimtetuig Pegasus zich op om zijn schip te redden. Hoe? Door een metalen wiel dicht te draaien zodat er niet langer zuurstof kan ontsnappen.

 

Fracking Hell

 

Tja, het zal wel grappig bedoeld zijn, maar de manier waarop NBC de censuur omzeilt door fuck te vervagen door frack werkt op mijn zenuwen, niet op mijn lachspieren. “Motherfracker”, Frackin’ this en frackin’ that… Fuck no!

 

En dan de godsdienst… Veelgoderij is eigen aan primitieve maatschappijen. De mens zoekt een goddelijke verklaring voor wat hij zelf niet kan begrijpen. Hoe primitiever de mens, hoe meer goden. De evolutie is van veel naar één naar geen. Maar blijkbaar zal er ook op dat vlak een regressie komen. De officiële godsdienst van de twaalf koloniën is veelgoderij. Alleen de robotten geloven maar in één god.

 

Tot slot de personages. Edward James Olmos als Admiraal Adama en Mary McDonnel als president Laura Roslin houden zich met hun onderkoelde vertolkingen min of meer recht in zoveel onzin, maar de rest van de personages vind ik gewoon… irritant. Alleen Kate Vernon als de nymfomane intrigante Ellen Tigh is te pruimen omdat haar personage bedoeld hatelijk is. En wat Bart Somers komt te doen als Galen Tyrol, is voor mij helemaal een raadsel.

 

218px-Aaron_Douglas_gatecon

 

Maar goed, dat alles wil ik graag door de vingers zien, mocht ik er geboeid naar kunnen kijken. ‘24’ vind ik gruwelijk reactionair, maar is ten minste spannend. ‘Alias’ is onzin, maar amusant. Battlestar is geen van beide. Alleen als slaapmiddel kan het ermee door.

 

Om het in sterretjes te zeggen: **

 

 

 

14:21 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (3) | Tags: battlestar galactica |  Facebook |