06-08-08

Nous ne vieillirons pas ensemble

41WDHYQEBWL__SS500_
Eindelijk begonnen aan de ronduit prachtig uitgegeven box Pialat Volume 1, dat negen schijfjes bevat met vooral het latere werk van de eigenzinnige Franse cineast Maurice Pialat (1925-2003). Naast Nous ne vieillirons pas ensemble (1972) steken in de box ook A nos Amours (1983), Police (1985), Sous le soleil de Satan (1987) en Van Gogh (1991). Ik heb voor dit koffertje destijds maar 25 euro betaald in de Mediamarkt, maar vandaag is het nauwelijks nog te vinden.

51BD3NB03PL__SS500_

Nous ne vieillirons pas ensemble is een natuurgetrouwe weergave van het geleidelijk uitdoven (zeg maar de doodstrijd) van een zes jaar durende relatie tussen Jean (vertolkt door Jean Yanne die er in Cannes de prijs voor beste mannelijke acteur voor kreeg) en zijn minnares Catherine (Marlène Jobert). Jean is een cineast en linkse intellectueel die niet veel om handen schijnt te hebben, behalve zijn minnares te kleineren, schofferen en zelfs frapperen (slaan, maar dat rijmt niet).

Waarom Catherine ondanks alles van die onsympathieke macho blijft houden, is voor mij een raadsel, maar ja, ook de liefde van Nancy voor Bill Sikes in Oliver! is mijn begrip altijd te boven gegaan. Het zal wel te maken hebben met seksuele aantrekkingskracht voor een orang-oetan, maar ik wijk af. In elk geval, van zodra Catherine Jean ‘minder graag ziet’, beginnen de krachtsverhoudingen te keren in het voordeel van de frêle minnares. Als zij uiteindelijk een definitief punt zet achter de relatie en met een ander trouwt, wordt Jean een emotioneel wrak dat bij iedereen steun zoekt: bij zijn echtgenote, de ouders van Catherine, haar grootmoeder.

Jean Yanne (wat een acteur!) had veel moeite om die onsympathieke bruut neer te zetten. Hij lag voortdurend in de clinch met de regisseur omdat hij moeite had met de dialogen en het fysische geweld. De autoscène waarin hij Catherine met de grond gelijkmaakt ("de enige reden waarom ik bij je blijf, is uit medelijden") en de scène waarin hij haar op een haar na seksueel aanrandt, zijn zo beklijvend dat men er 35 jaar later nog altijd over spreekt.

vieillirons

Nous ne vieillirons pas ensemble is vaak een aaneenschakeling van schijnbaar repetitieve scènes en dialogen, waarvan er zich heel wat in de auto afspelen. Toch blijft de film boeien omdat je te maken hebt met zeer herkenbare personages van vlees en bloed. Zelden ‘la condition humaine’ beter aan bod zien komen dan in deze Franse praatfilm, waarbij ik ook de bedenking wil maken dat ik heel wat moeite had om het Franse gefezel en gemompel te verstaan. Franse ondertitels hadden niet misstaan.

Bezien door de ogen van vandaag, lijkt Nous ne vieillirons pas ensemble bijna op een home video. Er wordt in de film zo naturel geacteerd dat het wel improvisatie lijkt. Toch stond elke dialoog tot in de puntjes op papier. Maurice Pialat was bezeten om een perfect realiteitsgehalte te bereiken. Zijn drang naar perfectionisme ging zo ver dat hij veruit een beroerte kreeg toen bleek dat het badpak van 'zijn' Catherine niet langer in de handel te verkrijgen was. Uiteindelijk stemde hij meesmuilend toe dat Marlène Jobert haar eigen bikini droeg.

Om te besluiten: als je niet houdt van Amerikaanse blockbusters die drijven op computeranimatie, bekijk dan Nous ne vieillirons pas ensemble. Een grotere tegenpool zal je niet vinden!

11:23 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nous ne vieillirons pas ensemble |  Facebook |