27-07-08

Star!

51DQK4PA9PL__SS500_
Blij dat ik de film gezien heb, met nadruk op heb. Volgens Hitchcock is drama niets anders dan het leven, met de saaie stukjes eruit geknipt. Helaas voor Star! vergat Robert Wise er een dik uur pellicule uit weg te knippen. Julie Andrews is geweldig, maar loopt verloren in een nogal warrig script dat weinig ruimte laat voor empathie met de hoofdpersonages. Hoewel het wel moet gezegd: Danniel Massey zet een geweldige Noel Coward neer. Een andere plus is dat de film geen conventionele musical is waarin de spelers midden een conversatie een pirouette draaien en in een lied uitbarsten. Alle muzikale nummers worden, net als in Cabaret, opgevoerd in het theater (of tijdens de repetitie). 

78104398
 

Nu, voor fans van Julie Andrews (en daar reken ik mezelf bij) en het muzikale theater (sic) blijft Star een festijn, ook al is het er een met indigestie achteraf. Het verrukkelijke van Julie Andrews is dat ze altijd haar schitterende zelf blijft. Maar dat is ook haar zwakte. Je ziet Julie Andrews, nooit het personage –in dit geval de legendarische Broadway actrice Gertrude Lawrence- dat ze vertolkt. Zelfs als egocentristische bitch met kapsones blijft Julie… euh… Julie.

Als biografie van Gertrude Lawrence schiet Star tekort. Maar goed, dat was ook niet de bedoeling van Robert Wise, die een musical wou brengen gebaseerd op het leven van de ster tussen de twee wereldoorlogen in (Jammer, want Gertrude lag mede aan de basis van The King and I en was de eerste Anna on stage; ze overleed echter aan leverkanker in 1952, het jaar waarin ze een Tony in de wacht sleepte voor die rol). Toch vraag ik me af waarom de film een loopje neemt met de mannen in het leven van de musicalster. Haar eerste man in de film heet Jack Roper en is niet veel ouder dan zij. In werkelijkheid heette hij Frank Gordon-Howley en was twintig jaar ouder. De bankier die ze later in de film ontmoet heette Bert Taylor, niet Ben Michell.

side

Maar goed, dat alles doet niets af van het feit dat sommige muzikale nummers (van Cole Porter, George Gershwin en Noel Coward) tot de top van het genre behoren. Ook de decors, kostuums en historische reconstructie van het interbellum zijn verbluffend. De regisseur (Robert Wise), producer (Saul Chaplin) en ster (Julie Andrews) zijn dezelfde als die van The Sound Of Music (1965). Maar een winnend team was het deze keer niet. Net als Doctor Dolittle (1967) en Hello Dolly (1968) flopte Star! grandioos aan de kassa. Die drie films worden dan ook de doodgravers van het genre beschouwd en voor de twijfelaars gaf Mame in 1974 de genadeslag.

De veelzijdige Robert Wise noemt het floppen van Star een van zijn grootste teleurstellingen. Hij vindt dat zijn film tot een van de beste musicals van Hollywood behoort. Dat lijkt me sterk overdreven en een tikje onbescheiden. Maar de dvd (jammer van de spuuglelijke hoes) is voor een habbekrats te koop en als je de drie uur niet kan uitzitten, bekijk de film dan met de commentaartrack van de oude meester en leer iets bij.

  

10:15 Gepost door Jean Lievens in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: star, julie andrews |  Facebook |