15-07-07

The O.C.: na vier seizoenen K.O.

OC-Season4-New

 

Een soap over de pathetische problemen van la jeunesse dorée in Orange County (O.C.) die zowel meeslepend, origineel als humoristisch is, je moet het maar doen. Nochtans heeft de serie alles in huis om in de afgrond van de debiliteit te donderen: personages die te mooi zijn voor deze wereld, het decor van Baywatch en een aaneenrijging van onwaarschijnlijke toevalligheden. The O.C. slaagt er echter in zich boven de clichés te verheffen dankzij geloofwaardige personages met een hoge aaibaarheidsfactor, een subtiele zelfironie en een verslavende verhaallijn.

 

oc_wideweb__470x328,0

Glamoureuze cast

The O.C. is gebaseerd op een klassiek thema: een arme jongen komt terecht in een welgesteld gezin. De jongen is Ryan Atwood, gespeeld door debutant Benjamin McKenzie, het gezin de Cohens, met vader Sandford “Sandi” (Peter Gallagher), zijn echtgenote Kirsten (Kelly Rowan) en zoon Seth (Adam Brody). De eerste reeks draait vooral rond de amoureuze perikelen tussen Ryan en het ongenaakbare buurmeisje Marissa (Mischa Barton), in alle opzichten elkaars tegenpolen, en tussen Seth, een wereldvreemde geek en Summer (Rachel Bilson), een personage dat evolueert van Queen of bimbo’s tot radicale milieu-activiste ("Chicken lovers of the world, unite!" ...please!).

 

oc_ryan_full_fox

debutant Benjamin McKenzie

Klassieke ingrediënten voor een tienerdrama, maar omdat The O.C. ook de beslommeringen van de volwassenen niet verwaarloost, is de serie genietbaar voor een zeer breed publiek. Bovendien is The O.C. uitgegroeid tot een cultureel fenomeen in de VS. Het samen vieren van kerstmis en hanoeka in gemengde Christelijke-Joodse gezinnen bestaat er al lang, maar The O.C. gaf er een naam aan: Chrismukkah, een samentrekking van Christmas en Hanukkah. Of de Nederlandse vertaling kerstnoeka hier zal doordringen, is minder waarschijnlijk.

 

8593_23791_1

Adam Brody zet overtuigende geek neer

 

Sterke punten van The O.C. zijn de overtuigende acteerprestaties (op die van Mischa Barton na, nochtans de enige echte tiener tussen een cast van twintigers) en een intelligent script. In de zin dat het je op een ingenieuze manier verslaafd maakt aan de serie. Je leeft mee met de personages omdat ze van (mooi) vlees en bloed zijn en om de haverklap verkeerde beslissingen nemen. Je zit voorturend uit te roepen: ‘Oh, nee, doe dat niet!’ Gelukkig loopt het altijd goed af zodat de feel good-factor gerespecteerd blijft. Ook de voortdurende misverstanden houden je gekluisterd aan het scherm (hoe zou dat aflopen?).

 

the_oc_narrowweb__300x389,0

Misha Barton achtte zich te goed voor de reeks

Die loftrompet geldt helaas uitsluitend voor de eerste twee seizoenen. In het derde seizoen gaan de scenaristen wanhopig op zoek naar nieuwe verhaallijnen, want op de duur kan het je echt geen moer meer schelen of Ryan en Marissa al dan niet bij elkaar blijven. Dus: Marissa geraakt aan de drugs en lagere wal, Kirsten grijpt naar de fles en Bitchtroll from Hell Julie Cooper krijgt menselijke trekjes. Omdat Mischa Barton een vierde reeks niet meer zag zitten wegens hogere ambities in de filmwereld (geheel ten onrechte), komt haar personage aan het einde van de derde reeks om in een auto-ongeval. Een dramatische wending die de serie uit zijn lood slaat, maar bij mij een zucht van oplichting ontlokte.

 

Het vierde en laatste seizoen dat nu in de rekken ligt, probeert de averij te herstellen door een lichtere toon, meer humor en een happy ending. Maar als de scenaristen daarbij hun toevlucht moeten zoeken in droomsequenties, irritante flashbacks en zelfs een alternatieve verhaallijn in een parallelle wereld (Ryan en zijn nieuwe vrienden Taylor liggen allebei in een coma), dan weet je hoe laat het is: tijd om ermee op te houden.

 

Om het in sterretjes te zeggen:

***1/2 voor seizoen 1 & 2;

** voor seizoen 3 & 4.

 

 

 

12:59 Gepost door Jean Lievens | Permalink | Commentaren (1) | Tags: the o c |  Facebook |