05-08-08

3:10 to Yuma

51Evob9ywlL__SS500_

Eindelijk nog eens een onvervalste, ouderwetse western. Ik heb echt genoten van de remake van 3:10 to Yuma door regisseur James Mangold (Walk the Line). Russel Crowe zet een onvergetelijke Ben Wade neer en treedt daarmee in de voetsporen van Glenn Ford die de schurk met verborgen blanke pit in 1957 vertolkte. Christian Bale speelt overtuigend Dan Evens, de kreupele oorlogsveteraan die voor 200 dollar de outlaw op de trein moet zetten naar de gevangenis van Yuma. Ook vermeldenswaard zijn Ben Foster als supergemene Charlie Prince, Peter Fonda als de onkreukbare Byron McElroy en de 15-jarige Logan Lerman als William, Dan Evens’ dapper zoontje.

3:10 to Yuma geeft alles wat je van een spannende western mag verwachten. Voor een keertje moest ik niet op mijn uurwerk kijken want de twee uur vlogen voorbij. Geweldige acteerprestaties die voor een deel te danken zijn aan het filmen op locatie in New Mexico (en niet voor een groen scherm in een studio in L.A.). Vooral de scènes tussen Crowe en Bale leveren vuurwerk op. Wat het realiteitsgehalte betreft, laat 3:10 to Yuma wel een paar serieuze steken vallen. Peter Fonda krijgt minstens twee kogels in zijn lijf, wordt onverdoofd geopereerd terwijl zijn ingewanden eruit puilen, maar galoppeert daags nadien vrolijk rond op zijn paard. Ook het einde dat ik hier niet wil verklappen is bij de haren getrokken en dan druk ik me mild uit. Maar het kan me niet schelen, ik heb me geamuseerd.

11_300dpi

De dvd bevat ook enkele interessante extra’s, zoals een twintig minuten durende documentaire over het maken van de film (Destination Yuma) en een piepkleine documentaire 'An Epic Explored' over het westerngenre. Bijzonder interessant vond ik ‘Outlaws, Gangs en Posses’, een minidocumentaire van nauwelijks dertien minuten waarin historici discuteren over hoe het in het oude westen er werkelijk aan toe ging, en hoe dun de lijn was tussen de outlaws en de ‘Pinkertons’ die er jacht op maakten. De outlaws waren veelal oud-strijders van de successieoorlog, te vergelijken met Vietnam-veteranen, die de steun genoten van de plaatselijke bevolking. Schietpartijen gebeurden meestal tussen twee man in een duel en eindigden zonder bloedvergieten omdat de mannen te zat waren om goed te mikken. Dat ze daar eens een film over maken!

En hier is de officiële trailer:

17:03 Gepost door Jean Lievens in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 3 10 to yuma |  Facebook |

28-07-08

Li'l Abner

613WKM41JCL

Er zijn zo van die musicals die te Amerikaans zijn om hier enige bekendheid te genieten. De dvd Li’l Abner is dan ook alleen te verkrijgen in zone 1-formaat. De film is een haast letterlijke verfilming van de gelijknamige Broadway musical uit 1956, zelf gebaseerd op de populaire strip van Al Capp. Dat betekent: cartooneske figuren, bordkartonnen decors en slechts enkele ‘locaties’.  De recent overleden Michael Kidd (1915-2007) tekende voor de indrukwekkende choreografie.

Door de ogen van vandaag zou Li’l Abner niet misstaan in ‘The Celluloid Closet’, een documentaire over 100 jaar homoseksualiteit in de Amerikaanse film. Vooral op het einde wanneer de tot bodybuilders getransformeerde dorpelingen enkel aandacht hebben voor zichzelf en elkaar. Maar voor we zover zijn, eerst het verhaal in een notendop. Li'l Abner Yokum (Peter Palmer) is een knappe spierbundel met een hart van goud maar een brein van de grootte van een erwt. Ander minpuntje: hij is meer geïnteresseerd in luilammen en vissen met zijn vrienden dan in zijn vriendinnetje Daisy Mae (Leslie Parrish).

julie_newmar_as_stuplyfing_jones_in_li_l_abner

De regering pikt hun dorp Dogpatch uit als testgrond voor de atoombom omdat ze het de meest nutteloze gemeente van de VS vinden. De dorpelingen reageren eerst laaiend enthousiast, tot de echte betekenis tot ze doordringt en ze er een stokje willen voor steken. De enige manier waarop ze de snode plannen van de regering echter kunnen doorkruisen, is door aan te tonen dat er wel degelijk iets nuttigs is aan hun dorp. En wat blijkt? Li’l Abner heeft zijn spierbundels en knappe verschijning enkel te danken aan Yokumberry Tonic, een brouwsel dat zijn oude Mammy hem sinds zijn geboorte dagelijks toedient. De drank wordt uitgetest op een aantal lelijkerds van het dorp, die stuk voor stuk veranderen in adonissen. Perfecte studs, eeuwig jong en mooi, maar er is één nadeel: ze zijn totaal niet meer geïnteresseerd in romantische liefde.

Peter Palmer herneemt in de film de titelrol. Hij doet denken aan de lieve versie van de gemene Gaston uit Beauty and the Beast. Ook andere spelers deden hun Broadway vertolking over in de film: Joe E. Marks als Pappy Yokum, de toen 27-jarige Billie Hayes (die vooral roem oogstte in H.R. Pufnstuf als Whichiepoo) als Mammy, Stubby Kaye als Marryin' Sam en Bern Hoffman als Earthquake McGoon… De film is vooral de moeite waard voor de uitzinnige dansnummers op muziek van Johnny Mercer en Gene DePaul en gechoreografeerd door Michael Kidd (die ook tekende voor de dansnummers in o.a. Guys and Dolls en Finian’s Rainbow).

LA25bg

Volwassenen die het kind in zich hebben bewaard en verder zien dan de cartooneske vertolkingen, zullen zeker de absurde en soms bijtende humor weten te appreciëren. Tot slot duiken in de film sporadisch een aantal oude bekenden op, zoals Jerry Lewis en de toen volstrekt onbekende Valerie ‘Rhoda’ Harper.

 

15:01 Gepost door Jean Lievens in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: li l abner |  Facebook |

26-07-08

Finian’s Rainbow

finiansdvd

Als musicalliefhebber (nee, ik schaam me niet) moet ik tot mijn grote scha en schande bekennen dat ik niet vertrouwd was met Finian’s Rainbow. De verfilming van deze Broadwayhit uit 1947 is echter meer dan de moeite waard, als je ten minste opgewassen bent tegen het (gebrek aan) ritme van cinema anno 1968. Ik geef 5 goede redenen:

1. De regisseur

Francis_Ford_Coppola(CannesPhotoCall)

Finian’s Rainbow is de eerste film van de bij leven legendarische regisseur Francis Ford Coppola, die met de Godfather lang op 2 prijkte van de IMDB- top 250 (recent aangevoerd door The Dark Knight). Naar eigen zeggen aanvaardde Coppola de opdracht om indruk te maken op zijn vader. Coppola was de jongste snaak op de set. De getalenteerde regisseur wou het traditionele musical zo goed mogelijk respecteren door zo min mogelijk te experimenteren, en dat komt de kwaliteit van de film helaas niet ten goede.

2. De score


71_img_anchor_home

De muziek is fantastisch. Veel melodieën klonken me verrassend bekend in de oren, zonder ze echt te (her)kennen. Op eentje na: Old Devil Moon.

En misschien ook Look to the Rainbow. En How Are Things In Glocca Morra. En…

 3. Fred Astaire

finians

De bijna 70-jarige Fred Astaire speelt hier voor het laatst een grote musicalrol (als je zijn presentatie van That’s Entertainment er niet bijtelt). Alleen al voor de sierlijkheid van zijn bewegingen zou Finian’s Rainbow verplichte kost moeten zijn voor elke discoganger en bejaarde. Eat your hart out, Michael Jackson. By the way, Astaire vertrouwde Coppola toe dat voor bepaalde dansnummers uit zijn films van de jaren 30 en 40 soms acht maanden repetitie aan vooraf gingen. Daarom leek het allemaal zo ‘naturel’.

4. Tommy Steele

3764610_tml

Tommy Steele, ooit de Britse Elvis genoemd (waarom is voor mij een groter raadsel dan de Moai van de Paaseilanden), levert hier een irreële, cartooneske “acteer”prestatie. Van zodra hij verschijnt, zuigt hij alle aandacht van het scherm naar zich toe. Meer tand dan gezicht. Vandaag zou hij waarschijnlijk digitaal worden ingevuld, want zo worden ze niet meer gemaakt.

5. Petule Clark

508222_356x237

Petula Down Town Clark bewijst hier dat ze meer is dan een verbluffend goede zangeres. Niet veel, maar toch.    

 

en nog eentje

 

11:42 Gepost door Jean Lievens in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) | Tags: finian s rainbow |  Facebook |